தங்க மான்

காட்டில் ராமன், சீதை, லட்சுமணன் இலைகளால் செய்த ஒரு சின்னக் குடிசையில் வாழ்ந்தார்கள். பறவைகளையும் மரங்களையும் பூக்களையும் அவர்கள் நேசித்தார்கள்.

ஜடாயு என்ற அன்பான வயதான பறவை அவர்களுக்கு நண்பனானது. உயரமான மரங்களிலிருந்து அவர்களைக் கவனித்துக்கொண்டது.

ஒரு நாள் சீதை வெள்ளிப் புள்ளிகள் கொண்ட அழகான ஒரு தங்க மானைப் பார்த்தாள். “ராமா, அதை எனக்குப் பிடித்துத் தாருங்கள்!” என்றாள்.

லட்சுமணன், “அண்ணா, கவனமாக இருங்கள். இது ஒரு தந்திரமாக இருக்கலாம்” என்றான். ஆனால் ராமன் மானைத் துரத்திப் போனான். சீதையைக் காக்க லட்சுமணன் அங்கேயே இருந்தான்.

தூரத்திலிருந்து ஒரு குரல், “லட்சுமணா! காப்பாற்று!” என்று கத்தியது. அது ராமனின் குரல் போலவே இருந்தது. சீதை பயந்து, லட்சுமணனைப் போகச் சொன்னாள். போகும் முன், லட்சுமணன் குடிசையைச் சுற்றி ஒரு கோடு வரைந்தான். “சீதா, தயவுசெய்து இந்தக் கோட்டைத் தாண்டாதீர்கள்” என்றான்.

சீதை காத்திருந்தபோது, கெட்ட அரசன் ராவணன் மாறுவேடத்தில் வந்தான். சீதை கோட்டைத் தாண்டியதும், அவளைத் தன் பறக்கும் தேரில் தூக்கிச் சென்றான். வீர ஜடாயு அவனைத் தடுக்க முயன்றது, ஆனால் ராவணன் மிகவும் பலசாலி.