ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ರಾಮ, ಸೀತೆ ಮತ್ತು ಲಕ್ಷ್ಮಣ ಎಲೆಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಗುಡಿಸಲಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದರು. ಅವರಿಗೆ ಹಕ್ಕಿಗಳು, ಮರಗಳು ಮತ್ತು ಹೂವುಗಳು ಅಂದರೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ.
ಜಟಾಯು ಎಂಬ ಒಳ್ಳೆಯ ಮುದಿ ಹಕ್ಕಿ ಅವರ ಗೆಳೆಯನಾಯಿತು. ಎತ್ತರದ ಮರಗಳ ಮೇಲಿಂದ ಅದು ಅವರನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಿತ್ತು.
ಒಂದು ದಿನ ಸೀತೆ ಬೆಳ್ಳಿ ಚುಕ್ಕೆಗಳಿರುವ ಒಂದು ಸುಂದರ ಚಿನ್ನದ ಜಿಂಕೆಯನ್ನು ನೋಡಿದಳು. “ರಾಮಾ, ದಯವಿಟ್ಟು ಅದನ್ನು ನನಗಾಗಿ ಹಿಡಿದು ತಾ!” ಎಂದಳು.
ಲಕ್ಷ್ಮಣ, “ಅಣ್ಣಾ, ಜಾಗ್ರತೆ. ಇದು ಮೋಸ ಇರಬಹುದು” ಎಂದ. ಆದರೂ ರಾಮ ಜಿಂಕೆಯ ಹಿಂದೆ ಹೋದ. ಸೀತೆಯನ್ನು ಕಾಯಲು ಲಕ್ಷ್ಮಣ ಅಲ್ಲೇ ಉಳಿದ.
ದೂರದಿಂದ ಒಂದು ಧ್ವನಿ ಕೂಗಿತು, “ಲಕ್ಷ್ಮಣಾ! ನನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡು!” ಅದು ರಾಮನ ಧ್ವನಿಯ ಹಾಗೆಯೇ ಇತ್ತು. ಸೀತೆ ಹೆದರಿ, ಲಕ್ಷ್ಮಣನಿಗೆ ಹೋಗು ಎಂದಳು. ಹೋಗುವ ಮೊದಲು ಲಕ್ಷ್ಮಣ ಗುಡಿಸಲಿನ ಸುತ್ತ ಒಂದು ಗೆರೆ ಎಳೆದ. “ಸೀತೆ, ದಯವಿಟ್ಟು ಈ ಗೆರೆ ದಾಟಿ ಹೊರಗೆ ಬರಬೇಡ” ಎಂದ.
ಸೀತೆ ಕಾಯುತ್ತಿರುವಾಗ, ದುಷ್ಟ ರಾಜ ರಾವಣ ವೇಷ ಬದಲಿಸಿ ಬಂದ. ಸೀತೆ ಗೆರೆ ದಾಟಿ ಹೊರಗೆ ಬಂದಾಗ, ಅವನು ಅವಳನ್ನು ತನ್ನ ಹಾರುವ ರಥದಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತೊಯ್ದ. ಧೈರ್ಯಶಾಲಿ ಜಟಾಯು ಅವನನ್ನು ತಡೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿತು, ಆದರೆ ರಾವಣ ತುಂಬಾ ಬಲಶಾಲಿಯಾಗಿದ್ದ.
ನೀತಿಕಾಣುವುದೆಲ್ಲಾ ನಿಜವಲ್ಲ. ಹೊಳೆಯುವ ವಸ್ತುವಿನ ಹಿಂದೆ ಹೋಗುವ ಮೊದಲು ಒಮ್ಮೆ ನಿಂತು ಯೋಚಿಸು.
ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡೋಣ: ಲಕ್ಷ್ಮಣ ಯಾಕೆ “ಜಾಗ್ರತೆ” ಎಂದ? ನೀನಾಗಿದ್ದರೆ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ?
