കാട്ടിൽ രാമനും സീതയും ലക്ഷ്മണനും ഇലകൾ കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ ഒരു കൊച്ചു കുടിലിൽ താമസിച്ചു. അവർക്ക് കിളികളെയും മരങ്ങളെയും പൂക്കളെയും വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു.
ജടായു എന്ന ദയയുള്ള ഒരു വയസ്സൻ പക്ഷി അവരുടെ കൂട്ടുകാരനായി. ഉയരമുള്ള മരങ്ങളിലിരുന്ന് ജടായു അവരെ കാത്തുപോന്നു.
ഒരു ദിവസം സീത വെള്ളിപ്പുള്ളികളുള്ള മനോഹരമായ ഒരു പൊന്മാനെ കണ്ടു. “രാമാ, അതിനെ എനിക്ക് പിടിച്ചുതരാമോ!” സീത പറഞ്ഞു.
ലക്ഷ്മണൻ പറഞ്ഞു, “ചേട്ടാ, സൂക്ഷിക്കണം. ഇതൊരു ചതിയായിരിക്കാം.” പക്ഷേ രാമൻ മാനിന്റെ പിന്നാലെ പോയി. സീതയ്ക്ക് കാവലായി ലക്ഷ്മണൻ നിന്നു.
ദൂരെ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു, “ലക്ഷ്മണാ! എന്നെ രക്ഷിക്കൂ!” അത് രാമന്റെ ശബ്ദം പോലെ ഉണ്ടായിരുന്നു. സീത പേടിച്ചുപോയി, ലക്ഷ്മണനോട് പോകാൻ പറഞ്ഞു. പോകുന്നതിനു മുമ്പ് ലക്ഷ്മണൻ കുടിലിനു ചുറ്റും ഒരു വര വരച്ചു. “സീതേ, ദയവായി ഈ വര കടന്ന് പുറത്തിറങ്ങരുത്,” അവൻ പറഞ്ഞു.
സീത കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ ദുഷ്ടനായ രാവണരാജാവ് വേഷം മാറി വന്നു. സീത വരയ്ക്കു പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ രാവണൻ അവളെ തന്റെ പറക്കുന്ന രഥത്തിൽ കൊണ്ടുപോയി. ധീരനായ ജടായു അവനെ തടയാൻ നോക്കി, പക്ഷേ രാവണന് വലിയ ശക്തിയായിരുന്നു.
ഗുണപാഠംകാണുന്നതെല്ലാം സത്യമാകണമെന്നില്ല. തിളങ്ങുന്ന ഒന്നിന്റെ പിന്നാലെ പോകുന്നതിനു മുമ്പ് ഒന്നു നിന്ന് ആലോചിക്കണം.
നമുക്ക് സംസാരിക്കാം: ലക്ഷ്മണൻ എന്തിനാണ് “സൂക്ഷിക്കണം” എന്ന് പറഞ്ഞത്? നീയായിരുന്നെങ്കിൽ എന്തു ചെയ്യുമായിരുന്നു?
