सोनेरी हरीण

वनात राम, सीता आणि लक्ष्मण पानांच्या एका छोट्या झोपडीत राहत होते. त्यांना पक्षी, झाडं आणि फुलं खूप आवडायची.

जटायू नावाचा एक प्रेमळ म्हातारा पक्षी त्यांचा मित्र झाला. तो उंच झाडांवरून त्यांच्यावर लक्ष ठेवायचा.

एके दिवशी सीतेला चंदेरी ठिपके असलेलं एक सुंदर सोनेरी हरीण दिसलं. ती म्हणाली, “रामा, ते हरीण मला पकडून आणा ना!”

लक्ष्मण म्हणाला, “दादा, जपून. ही फसवणूक असू शकते.” पण राम हरणामागे गेला आणि लक्ष्मण सीतेचं रक्षण करायला थांबला.

दूरवरून एक आवाज आला, “लक्ष्मणा! मला वाचव!” तो आवाज रामासारखा वाटत होता. सीता घाबरली आणि तिने लक्ष्मणाला जायला सांगितलं. जाण्याआधी लक्ष्मणाने झोपडीभोवती एक रेषा ओढली. तो म्हणाला, “सीतावहिनी, कृपा करून या रेषेच्या बाहेर पाऊल टाकू नका.”

सीता वाट पाहत असताना दुष्ट राजा रावण वेष बदलून आला. सीतेने रेषेबाहेर पाऊल टाकताच त्याने तिला आपल्या उडणाऱ्या रथात बसवून पळवून नेलं. शूर जटायूने त्याला अडवण्याचा प्रयत्न केला, पण रावण खूपच ताकदवान होता.