ஒரு குளுமையான, அமைதியான குளத்தில் மூன்று மீன் நண்பர்கள் வாழ்ந்தன. ‘முன்யோசனை’ எப்போதும் நாளையைப் பற்றி யோசிக்கும். ‘சமயோசிதம்’ எப்போதும் ஏதாவது சாமர்த்தியமான யோசனை வைத்திருக்கும். ‘பார்ப்போம்’ எதுவும் செய்யாமல் சும்மா மிதந்துகொண்டிருக்கும்.
ஒரு நாள் மாலை, இரண்டு மீனவர்கள் பெரிய வலைகளுடன் குளத்தின் பக்கமாக நடந்து போனார்கள். “இங்கே எவ்வளவு மீன்கள் பார்!” என்றான் ஒருவன். “நாளை அதிகாலையில் வந்து இவற்றைப் பிடிப்போம்.”
அதைக் கேட்ட முன்யோசனை, நண்பர்களிடம் நீந்திப் போனது. “கேட்டீர்களா? இன்றிரவே இங்கிருந்து போய்விடுவோம்! தொலைவில் உள்ள ஓர் ஏரிக்குப் போகும் ஒரு சின்ன ஓடை இருக்கிறது.”
“நான் இங்கேயே இருக்கிறேன்,” என்றது சமயோசிதம். “ஆபத்து வந்தால் ஏதாவது வழி யோசிப்பேன்.” பார்ப்போம் கொட்டாவி விட்டது. “இதுதான் நம் வீடு. அவர்கள் வராமலேகூட இருக்கலாம். பொறுத்திருந்து பார்ப்போம்.”
அதனால் முன்யோசனை மட்டும் அந்தச் சின்ன ஓடை வழியே நீந்திப் போனது. நிலா வெளிச்சத்தில் அது அல்லி இலைகளும் மென்மையான பச்சைப் பாசியும் நிறைந்த, பெரிய, பாதுகாப்பான ஏரியை அடைந்தது. குளத்துக்குத் தன் துடுப்புகளை அசைத்து ‘போய் வருகிறேன்’ என்றது.
மறுநாள் அதிகாலை — தொப்! மீனவர்கள் தங்கள் வலைகளைக் குளத்தில் வீசினார்கள். சமயோசிதம் வலைக்குள் அசையாமல் கிடந்து, தூங்குவது போல மிதந்தது. “இது தூங்கி வழிகிறது, வேண்டாம்,” என்று சொல்லி ஒரு மீனவன் அதைத் தண்ணீரில் திரும்ப எறிந்தான்.
பார்ப்போமும் வலையில் சிக்கிக்கொண்டது. அது துடித்துத் துடித்துத் துள்ளியது. வலையை மேலே தூக்கும் அந்த நேரத்தில், அது ஒரு சின்னத் துளையைக் கண்டுபிடித்தது. பலமாக நெளிந்து, ‘தொப்’ என்று மீண்டும் தண்ணீருக்குள் விழுந்தது.
அன்றிரவு, பார்ப்போமும் சமயோசிதமும் ஓடை வழியே ஏரிக்கு நீந்திப் போயின. முன்யோசனை அவர்களுக்காகக் காத்திருந்தது. “அடுத்த முறை,” என்று மூச்சு வாங்கியபடி சொன்னது பார்ப்போம், “நானும் முன்கூட்டியே யோசிப்பேன்!”
நீதிஆபத்து வருவது தெரிந்தால், முன்கூட்டியே தயாராகிவிடு.
பேசிப் பார்ப்போம்: எந்த மீன்தான் மிகவும் புத்திசாலி என்று நீ நினைக்கிறாய்? பள்ளிக்கோ பயணத்துக்கோ நீ எப்படித் தயாராகிறாய்?



