ஒரு பழைய கிணற்றில் தவளைகளின் பெரிய குடும்பம் ஒன்று வாழ்ந்தது. அவற்றின் ராஜா கங்காதத்தன் — எப்போதும் உம்மென்ற முகத்துடன் இருக்கும் ஒரு குண்டான பச்சைத் தவளை. மற்ற தவளைகள் தன்னோடு வாதம் செய்தால் அதற்குப் பிடிக்காது.
ஒரு நாள், கங்காதத்தனுக்குத் தன் உறவினர்கள் சிலருடன் பெரிய சண்டை வந்தது. அதற்கு அவ்வளவு கோபம் வந்ததால், கிணற்றை விட்டு வெளியே ஏறி வந்தது. “அவர்களுக்குப் பாடம் கற்பிக்க யாரையாவது கூட்டி வருகிறேன்!” என்று கத்தியது.
தரையில் இருந்த ஒரு பொந்தின் அருகே, பிரியதர்சனன் என்ற நீண்ட, பளபளப்பான பாம்பைச் சந்தித்தது. “பாம்பே,” என்றது ராஜா, “என் கிணற்றுக்கு வா. என்னோடு வாதம் செய்யும் தவளைகளை விரட்டிவிடு.”
பாம்பு நாக்கைச் சப்புக்கொட்டியது. “அருமையான யோசனை!” என்று சீறியது. கங்காதத்தன் அதற்கு வழி காட்டியது. பாம்பு கிணற்றுக்குள் சரசரவென்று இறங்கி, ஒரு திட்டின் மேல் சுருண்டு படுத்துக்கொண்டது.
முதலில், பாம்பு அந்த உறவினர்களை விரட்டியது. ராஜாவுக்குச் சந்தோஷம். ஆனால் பாம்புக்கு இன்னும் பசி அடங்கவில்லை. சீக்கிரத்திலேயே அது எல்லாத் தவளைகளையும் கவ்வப் பாய்ந்தது — ராஜாவின் சொந்த நண்பர்களையும்கூட.
“நிறுத்து!” என்று கத்தியது கங்காதத்தன். “அவர்கள் என் நண்பர்கள்!” பாம்பு இளித்தது மட்டும்தான். “இனிமேல் நான் இங்கேதான் இருப்பேன்,” என்று சீறியது. “எனக்கு ஒவ்வொரு நாளும் நிறையப் பசிக்கும்.”
தவளை ராஜா தாவித் தாவித் தன் உறவினர்களிடம் போனது. “பாம்பை இங்கே கூட்டி வந்தது என் தவறு. என்னை மன்னியுங்கள். இன்றிரவே நாம் எல்லோரும் சேர்ந்து இங்கிருந்து போய்விடுவோம்!” சத்தமில்லாமல், தவளைகள் ஒவ்வொன்றாகச் சுவரில் ஏறி வெளியே வந்தன.
தாவித் தாவிப் போய், தாமரை இலைகள் நிறைந்த, வெயில் படும் ஒரு புதிய குளத்தைக் கண்டன. அங்கே கிணற்றுக்குள், பாம்பு கண் விழித்தபோது தனியாக இருந்தது. தவளைகள் மீண்டும் நண்பர்களாகி, சந்தோஷமாகக் ‘கொர் கொர்’ என்று பாட்டுப் பாடின.
நீதிசண்டையைத் தீர்க்க ஆபத்தைக் கூப்பிடாதே. அதற்குப் பதில் நண்பர்களிடம் பேசித் தீர்த்துக்கொள்.
பேசிப் பார்ப்போம்: பாம்பைக் கிணற்றுக்குக் கூட்டி வந்தது ஏன் தவறான யோசனை? அதற்குப் பதிலாகத் தவளை ராஜா என்ன செய்திருக்கலாம்?



