ஒரு நாள் காலை, ஒரு நல்ல அந்தணர் சந்தையில் அழகான ஒரு வெள்ளை ஆட்டை வாங்கினார். அதைத் தூக்கித் தன் தோள்களில் வைத்துக்கொண்டு, சந்தோஷமாகத் தன் கிராமத்தை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினார்.
மூன்று ஏமாற்றுக்காரர்கள் ஒரு மரத்தின் பின்னால் ஒளிந்திருந்தார்கள். “அந்தக் கொழுத்த ஆட்டைப் பார்,” என்று கிசுகிசுத்தார்கள். “அவரை ஏமாற்றி அதை நாம் எடுத்துக்கொள்வோம்.” குறுக்கு வழியில் அவர்கள் முன்னால் ஓடிப் போனார்கள்.
முதல் ஏமாற்றுக்காரன் சாலையில் வந்து நின்றான். “ஐயா!” என்றான். “ஏன் ஓர் அழுக்கு நாயைத் தோளில் சுமந்துகொண்டு போகிறீர்கள்?” “நாயா?” என்றார் அந்தணர். “இது ஆடு!” என்று சொல்லிவிட்டு நடந்தார்.
இன்னும் கொஞ்ச தூரத்தில், இரண்டாவது ஏமாற்றுக்காரன் காத்திருந்தான். “என்ன விசித்திரம்!” என்று கூவினான். “ஒரு பெரியவர் நாயைச் சுமந்துகொண்டு போகிறாரே!” அந்தணர் முகம் சுளித்தார். ஆட்டைப் பார்த்தார் — ஆனால் கவனமாகப் பார்க்கவில்லை.
கிராமத்துக்கு அருகே, மூன்றாவது ஏமாற்றுக்காரன் சத்தமாகச் சிரித்தான். “ஹா! முதுகில் நாயைச் சுமக்கும் இந்த மனிதரைப் பாருங்கள்!” இப்போது அந்தணருக்குக் கவலை வந்தது. “மூன்று பேருமே தவறாகச் சொல்ல முடியாது,” என்று நினைத்தார்.
அதனால் ஆட்டைச் சாலையில் இறக்கிவிட்டு, நடந்து போய்விட்டார். ஏமாற்றுக்காரர்கள் கைதட்டியபடி வெளியே குதித்தார்கள். “அவர் நம்பிவிட்டார்!” என்று கிண்டலாகச் சிரித்தபடி ஆட்டைப் பிடிக்க ஓடினார்கள்.
ஆனால் ஆடு அவர்களைவிட வேகமாக இருந்தது. “மே-ஏ-ஏ!” என்று கத்திக்கொண்டு, துள்ளிக் குதித்து, அந்தணரின் வீடு வரை ஓடியே போனது. அந்தணர் இப்போது அதை நன்றாகப் பார்த்தார். நிச்சயமாக அது ஆடுதான்!
அந்தணர் தன் ஆட்டைக் கட்டிக்கொண்டு, தன்னை நினைத்தே சிரித்தார். “அடுத்த முறை,” என்றார், “மற்றவர்களின் தந்திரத்தை அல்ல, என் சொந்தக் கண்களையே நம்புவேன்.”
நீதிஉன் சொந்தக் கண்களை நம்பு. நிறைய பேர் சொல்கிறார்கள் என்பதற்காக எதையும் நம்பிவிடாதே.
பேசிப் பார்ப்போம்: ஏமாற்றுக்காரர்கள் அந்தணரை எப்படி ஏமாற்றினார்கள்? நீ அங்கே இருந்திருந்தால் அவர்களிடம் என்ன சொல்லியிருப்பாய்?



