एका थंडगार, शांत तळ्यात तीन मासे मित्र राहत होते. आधी-तयारी नेहमी उद्याचा विचार करायचा. झटपट-युक्तीला नेहमी काहीतरी हुशार कल्पना सुचायची. आणि होईल-तसं याला मात्र नुसतं तरंगत राहायला, काहीच न करायला आवडायचं.
एका संध्याकाळी दोन कोळी आपली मोठी जाळी घेऊन तळ्याकाठून चालले होते. “बघ किती मासे आहेत इथे!” एक म्हणाला. “उद्या सकाळी लवकर येऊन यांना पकडूया.”
आधी-तयारीने ते ऐकलं आणि तो पोहत आपल्या मित्रांकडे गेला. “ऐकलंत का? चला, आजच रात्री इथून निघूया! इथून एक छोटा ओढा लांबच्या एका तलावापर्यंत जातो.”
“मी इथेच राहणार,” झटपट-युक्ती म्हणाला. “संकट आलं तर मी काहीतरी युक्ती शोधेन.” होईल-तसं याने जांभई दिली. “हे आपलं घर आहे. कदाचित ते येणारही नाहीत. बघू, होईल तसं होईल.”
मग आधी-तयारी एकटाच छोट्या ओढ्यातून पोहत निघाला. चांदण्यात तो एका मोठ्या, सुरक्षित तलावात पोहोचला. तिथे कमळाची पानं होती आणि मऊ मऊ हिरवं शेवाळ होतं. त्याने आपले पर हलवून तळ्याला टाटा केला.
दुसऱ्या दिवशी पहाटे — डुबुक! कोळ्यांनी आपली जाळी तळ्यात टाकली. झटपट-युक्ती जाळ्यात अगदी स्तब्ध पडून राहिला, जणू झोपलाच आहे. “हा तर फारच सुस्त दिसतोय,” असं म्हणून एका कोळ्याने त्याला पुन्हा पाण्यात फेकून दिलं.
होईल-तसंही जाळ्यात अडकला. तो फडफडला, खूप फडफडला. जाळं वर उचललं जात असतानाच त्याला एक छोटंसं भोक सापडलं. तो जोरात वळवळला आणि डुबुकन पाण्यात परत पडला.
त्या रात्री होईल-तसं आणि झटपट-युक्ती ओढ्यातून पोहत तलावाकडे गेले. आधी-तयारी तिथे त्यांची वाट पाहत होता. धापा टाकत होईल-तसं म्हणाला, “पुढच्या वेळी मीपण आधीच तयारी करीन!”
तात्पर्यसंकट येताना दिसलं, तर वेळेआधीच तयारी करा.
चला, गप्पा मारूया: तुला कोणता मासा सगळ्यात शहाणा वाटला? शाळेला किंवा सहलीला जाण्याआधी तुझी तयारी कशी असते?



