முன்னொரு காலத்தில் நாதுகன் என்று ஒரு வியாபாரி இருந்தான். நீண்ட பயணம் போவதற்கு முன், தன் பெரிய, கனமான இரும்புத் தராசைத் தன் நண்பன் லட்சுமணனிடம் கொடுத்தான். “இதைப் பத்திரமாக வைத்திரு,” என்றான்.
பல மாதங்கள் கழித்து, நாதுகன் ஊர் திரும்பி நண்பனின் வீட்டுக் கதவைத் தட்டினான். “என் தராசைப் பத்திரமாக வைத்திருந்ததற்கு நன்றி,” என்று புன்னகையுடன் சொன்னான். “இப்போது அதைத் திருப்பித் தருகிறாயா?”
லட்சுமணனுக்கு அதைத் திருப்பிக் கொடுக்க மனமில்லை. தலையைச் சொறிந்தபடி, “ஐயோ நண்பா! என் சாமான் அறையில் இருக்கும் எலிகள் உன் இரும்புத் தராசைத் தின்றுவிட்டன. ஒரு துண்டுகூட மிச்சமில்லை!” என்றான்.
எலிகளால் இரும்பைத் தின்ன முடியாது என்று நாதுகனுக்குத் தெரியும். ஆனால் அவன் கத்தவில்லை, கோபப்படவும் இல்லை. புன்னகைத்தபடி, “பரவாயில்லை. எலிகள் என்றால் அப்படித்தான்,” என்றான். பிறகு ஒரு திட்டம் போட்டான்.
“நான் ஆற்றுக்குக் குளிக்கப் போகிறேன்,” என்றான் நாதுகன். “என் பொருட்களைச் சுமந்துவர உன் சின்ன மகனை என்னுடன் அனுப்புகிறாயா?” லட்சுமணன் சரி என்றான். பையன் சந்தோஷமாகத் துள்ளிக்கொண்டே கூடப் போனான்.
ஆற்றங்கரையில், நாதுகன் பையனுக்கு ஒரு குளுமையான, அமைதியான குகையைக் காட்டினான். “வா, கண்ணாமூச்சி விளையாடலாம்,” என்றான். பையன் கலகலவென்று சிரித்துக்கொண்டு உள்ளே ஒளிந்துகொண்டான். காத்திருக்கும்போது சாப்பிட இனிப்புகளும் அவனிடம் இருந்தன.
நாதுகன் தனியாகத் திரும்பி வந்தான். “என் மகன் எங்கே?” என்று கேட்டான் லட்சுமணன். “ஐயோ,” என்றான் நாதுகன். “ஒரு பெரிய பருந்து கீழே பாய்ந்து வந்து அவனைத் தூக்கிக்கொண்டு போய்விட்டது!” “பருந்தால் ஒரு பையனைத் தூக்க முடியாது!” என்று கத்தினான் லட்சுமணன்.
நாதுகன் புன்னகைத்தான். “எலிகளாலும் இரும்பைத் தின்ன முடியாது.” லட்சுமணனின் முகம் வெட்கத்தில் சிவந்தது. பிறகு அவனும் சிரித்துவிட்டான். தராசைத் திருப்பிக் கொடுத்தான். நாதுகன் குகையிலிருந்து பையனை அழைத்து வந்தான். இரண்டு நண்பர்களும் கைகுலுக்கிக்கொண்டார்கள் — மீண்டும் நேர்மையான நண்பர்களாக.
நீதிநண்பர்களிடம் நேர்மையாக இரு. அசட்டுப் பொய் சீக்கிரம் பிடிபட்டுவிடும்.
பேசிப் பார்ப்போம்: லட்சுமணன் உண்மை சொல்லவில்லை என்று நாதுகன் அவனுக்கு எப்படிக் காட்டினான்? லட்சுமணன் என்ன சொல்லியிருக்க வேண்டும்?



