అనగనగా నాడుకుడు అనే ఒక వ్యాపారి ఉండేవాడు. దూర ప్రయాణానికి వెళ్ళే ముందు, తన పెద్ద బరువైన ఇనుప త్రాసును స్నేహితుడు లక్ష్మణుడి దగ్గర ఉంచాడు. “దీన్ని నా కోసం జాగ్రత్తగా దాచి ఉంచు,” అన్నాడు.
చాలా నెలల తర్వాత నాడుకుడు ఇంటికి తిరిగి వచ్చి స్నేహితుడి తలుపు తట్టాడు. “నా త్రాసును దాచి ఉంచినందుకు ధన్యవాదాలు,” అని నవ్వుతూ అన్నాడు. “ఇప్పుడు దాన్ని తిరిగి ఇస్తావా?”
లక్ష్మణుడికి త్రాసు తిరిగి ఇవ్వాలని లేదు. తల గోక్కుంటూ అన్నాడు, “అయ్యో మిత్రమా! మా సామాన్ల గదిలోని ఎలుకలు నీ ఇనుప త్రాసును తినేశాయి. చిన్న ముక్క కూడా మిగల్చలేదు!”
ఎలుకలు ఇనుము తినలేవని నాడుకుడికి తెలుసు. కానీ అతను అరవలేదు, కోపం తెచ్చుకోలేదు. నవ్వుతూ, “పోనీలే. ఎలుకలంటే అంతే కదా,” అన్నాడు. మనసులో ఒక ఉపాయం ఆలోచించాడు.
“నేను నదికి స్నానానికి వెళ్తున్నాను,” అన్నాడు నాడుకుడు. “నీ చిన్న కొడుకు నా సామాన్లు మోస్తూ నాతో వస్తాడా?” లక్ష్మణుడు సరే అన్నాడు. పిల్లవాడు సంతోషంగా గెంతుతూ వెళ్ళాడు.
నది దగ్గర నాడుకుడు పిల్లవాడికి చల్లగా, నిశ్శబ్దంగా ఉన్న ఒక గుహను చూపించాడు. “దాగుడుమూతలు ఆడుదామా?” అన్నాడు. పిల్లవాడు కిలకిలా నవ్వి లోపల దాక్కున్నాడు. ఎదురుచూస్తూ తినడానికి అతని దగ్గర మిఠాయిలు ఉన్నాయి.
నాడుకుడు ఒక్కడే తిరిగి వచ్చాడు. “నా కొడుకు ఏడీ?” అని అడిగాడు లక్ష్మణుడు. “అయ్యో,” అన్నాడు నాడుకుడు. “ఒక పెద్ద డేగ కిందికి దూసుకొచ్చి వాడిని ఎత్తుకుపోయింది!” “డేగలు పిల్లవాడిని ఎత్తుకుపోలేవు!” అని అరిచాడు లక్ష్మణుడు.
నాడుకుడు నవ్వాడు. “ఎలుకలు కూడా ఇనుము తినలేవు.” లక్ష్మణుడి మొహం ఎర్రబడింది, తర్వాత అతనూ నవ్వేశాడు. త్రాసును తిరిగి ఇచ్చేశాడు. నాడుకుడు గుహ నుంచి పిల్లవాడిని తీసుకొచ్చాడు. ఇద్దరు స్నేహితులూ మళ్ళీ నిజాయితీగా చేతులు కలిపారు.
నీతిస్నేహితులతో నిజాయితీగా ఉండాలి. చిన్న అబద్ధం ఇట్టే బయటపడుతుంది.
దీని గురించి మాట్లాడుకుందాం: తన స్నేహితుడు నిజం చెప్పడం లేదని నాడుకుడు ఎలా చూపించాడు? లక్ష్మణుడు ఏం చెప్పి ఉండాల్సింది?



