ಒಂದು ಊರಿನಲ್ಲಿ ನಾದುಕ ಎಂಬ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಾಪಾರಿ ಇದ್ದ. ದೂರದ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಹೊರಡುವ ಮೊದಲು, ಅವನು ತನ್ನ ದೊಡ್ಡ, ಭಾರವಾದ ಕಬ್ಬಿಣದ ತಕ್ಕಡಿಯನ್ನು ಗೆಳೆಯ ಲಕ್ಷ್ಮಣನ ಬಳಿ ಇಟ್ಟು ಹೋದ. “ದಯವಿಟ್ಟು ಇದನ್ನು ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೋ,” ಎಂದ.
ಎಷ್ಟೋ ತಿಂಗಳುಗಳ ನಂತರ ನಾದುಕ ಊರಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿ, ಗೆಳೆಯನ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟಿದ. “ನನ್ನ ತಕ್ಕಡಿಯನ್ನು ಜೋಪಾನ ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಧನ್ಯವಾದ,” ಎಂದು ನಗುನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ. “ಈಗ ಅದನ್ನು ವಾಪಸ್ ಕೊಡುತ್ತೀಯಾ?”
ಲಕ್ಷ್ಮಣನಿಗೆ ತಕ್ಕಡಿಯನ್ನು ಹಿಂದಿರುಗಿಸಲು ಮನಸ್ಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ತಲೆ ಕೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, “ಅಯ್ಯೋ, ಗೆಳೆಯಾ! ನನ್ನ ಉಗ್ರಾಣದಲ್ಲಿದ್ದ ಇಲಿಗಳು ನಿನ್ನ ಕಬ್ಬಿಣದ ತಕ್ಕಡಿಯನ್ನು ತಿಂದುಬಿಟ್ಟವು. ಒಂದು ಚೂರೂ ಬಿಡದೆ!” ಎಂದ.
ಇಲಿಗಳು ಕಬ್ಬಿಣ ತಿನ್ನುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ನಾದುಕನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವನು ಕೂಗಾಡಲಿಲ್ಲ, ಕೋಪವನ್ನೂ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಸುಮ್ಮನೆ ನಕ್ಕು, “ಹೋಗಲಿ ಬಿಡು. ಇಲಿಗಳು ಇರುವುದೇ ಹಾಗೆ,” ಎಂದ. ಆಮೇಲೆ ಅವನು ಒಂದು ಉಪಾಯ ಯೋಚಿಸಿದ.
“ನಾನು ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ನದಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ,” ಎಂದ ನಾದುಕ. “ನನ್ನ ಸಾಮಾನುಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ತರಲು ನಿನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಮಗನನ್ನು ನನ್ನ ಜೊತೆ ಕಳಿಸುತ್ತೀಯಾ?” ಲಕ್ಷ್ಮಣ ಆಗಲಿ ಎಂದ. ಹುಡುಗ ಖುಷಿಯಿಂದ ಕುಣಿಯುತ್ತಾ ಜೊತೆಗೆ ಹೊರಟ.
ನದಿಯ ಬಳಿ ನಾದುಕ ಹುಡುಗನಿಗೆ ತಣ್ಣನೆಯ, ಸದ್ದಿಲ್ಲದ ಒಂದು ಗುಹೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಿದ. “ಬಾ, ಕಣ್ಣಾಮುಚ್ಚಾಲೆ ಆಡೋಣ,” ಎಂದ. ಹುಡುಗ ಕಿಲಕಿಲನೆ ನಗುತ್ತಾ ಗುಹೆಯೊಳಗೆ ಅಡಗಿಕೊಂಡ. ಕಾಯುವಾಗ ಮೆಲ್ಲಲು ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸಿಹಿತಿಂಡಿಗಳೂ ಇದ್ದವು.
ನಾದುಕ ಒಬ್ಬನೇ ಹಿಂದಿರುಗಿ ಬಂದ. “ನನ್ನ ಮಗ ಎಲ್ಲಿ?” ಎಂದು ಲಕ್ಷ್ಮಣ ಕೇಳಿದ. “ಅಯ್ಯೋ,” ಎಂದ ನಾದುಕ. “ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಗಿಡುಗ ಕೆಳಗೆ ನುಗ್ಗಿ ಬಂದು ಅವನನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹಾರಿಹೋಯಿತು!” “ಗಿಡುಗ ಹುಡುಗನನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ!” ಎಂದು ಲಕ್ಷ್ಮಣ ಕೂಗಿದ.
ನಾದುಕ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕ. “ಇಲಿಗಳೂ ಕಬ್ಬಿಣ ತಿನ್ನಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.” ಲಕ್ಷ್ಮಣನ ಮುಖ ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ ಕೆಂಪಾಯಿತು, ಆಮೇಲೆ ಅವನೂ ನಕ್ಕುಬಿಟ್ಟ. ಅವನು ತಕ್ಕಡಿಯನ್ನು ಹಿಂದಿರುಗಿಸಿದ, ನಾದುಕ ಗುಹೆಯಿಂದ ಹುಡುಗನನ್ನು ಕರೆತಂದ. ಇಬ್ಬರು ಗೆಳೆಯರೂ ಕೈ ಕುಲುಕಿದರು — ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಗೆಳೆಯರಾಗಿ.
ನೀತಿಗೆಳೆಯರ ಜೊತೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿರು. ಪೆದ್ದು ಸುಳ್ಳು ಬೇಗನೆ ಸಿಕ್ಕಿಬೀಳುತ್ತದೆ.
ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡೋಣ: ಲಕ್ಷ್ಮಣ ಸತ್ಯ ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದು ನಾದುಕ ಅವನಿಗೆ ಹೇಗೆ ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟ? ಲಕ್ಷ್ಮಣ ಏನು ಹೇಳಬೇಕಿತ್ತು?



