ஒரு வயலின் ஓரத்தில் இருந்த உயரமான மரத்தின் அடியில், கதகதப்பான ஒரு பொந்தில் ஒரு குட்டிக் கௌதாரி வாழ்ந்தது. ஒரு நாள் காலை, புதிய தானியம் தேடி அது வெகுதூரம் பறந்து போனது.
பல நாட்கள் அது திரும்பி வரவில்லை. அந்த நேரத்தில் ஒரு முயல் துள்ளித் துள்ளி அந்தப் பக்கம் வந்தது. காலியான பொந்தைப் பார்த்து, “ஆஹா, எவ்வளவு அழகான வீடு!” என்று நினைத்தது. உடனே அங்கே குடியேறிவிட்டது.
கடைசியில் கௌதாரி வீடு திரும்பியது. “முயலே, இது என் வீடு!” என்று கத்தியது. “இது காலியாக இருந்தது, அதனால் இப்போது இது என்னுடையது,” என்றது முயல். இரண்டும் வாதாடிக்கொண்டே இருந்தன. எதுவும் விட்டுக்கொடுக்கவில்லை.
“ஒரு ஞானமுள்ள நீதிபதியிடம் போய் முடிவு கேட்போம்,” என்றது முயல். “சரி,” என்றது கௌதாரி. “நீதிபதி சொல்வதை நாம் இருவரும் கேட்போம்.” இன்னும் முணுமுணுத்தபடியே இரண்டும் பாதையில் நடந்து போயின.
ஆற்றங்கரையில் ஒரு பெரிய சாம்பல் நிறப் பூனை உட்கார்ந்திருந்தது. அவை வருவதைப் பார்த்ததும், அது கண்களை மூடி, ஒரு பாதத்தை உயர்த்தி, மந்திரம் ஜபிக்கத் தொடங்கியது. “எவ்வளவு புனிதமான, சாதுவான பூனை!” என்று கிசுகிசுத்தது முயல். “இது நியாயமாகத் தீர்ப்புச் சொல்லும்.”
“உங்கள் கதையைச் சொல்லுங்கள், என் செல்லங்களே,” என்று மெல்லக் குழைந்தது பூனை. “ஆனால் எனக்கு வயதாகிவிட்டது, காது சரியாகக் கேட்காது. அருகே வாருங்கள்… இன்னும் கொஞ்சம் அருகே…” கௌதாரியும் முயலும் மெல்ல மெல்ல நெருங்கிப் போயின.
திடீரென்று பூனை கண்களைத் திறந்து பாய்ந்தது! ஆனால் சரியான நேரத்தில் கௌதாரி அதன் கூர்மையான நகங்களைப் பார்த்துவிட்டது. “இது ஏமாற்று வேலை!” என்று கத்தியது. கௌதாரி சிறகடித்து மேலே பறந்தது, முயல் தாவி ஓடியது. பூனை — தொப்! — வெறும் புல்லின் மேல் விழுந்தது.
ஒரு புதருக்குப் பின்னால் பத்திரமாக நின்று, இரண்டும் மூச்சு வாங்கியபடி சிரித்தன. “தந்திரப் பூனையிடம் ஏன் கேட்க வேண்டும்?” என்றது முயல். “நாமே பேசித் தீர்த்துக்கொள்வோம்.” முயல் பக்கத்திலேயே ஒரு புது வீட்டைக் கண்டுபிடித்தது. அன்று முதல் கௌதாரியும் முயலும் மிக நல்ல அண்டை வீட்டாராக வாழ்ந்தன.
நீதிஇருவர் சண்டை போட்டால், தந்திரமான மூன்றாமவருக்கு லாபம் கிடைக்கலாம். அதனால் நீங்களே நியாயமாகப் பேசித் தீர்த்துக்கொள்ளுங்கள்.
பேசிப் பார்ப்போம்: பூனை ஏன் அவற்றை அருகே வரச் சொன்னது? கௌதாரியும் முயலும் எப்படி நியாயமாகப் பகிர்ந்திருக்கலாம்?



