പണ്ട് നാദുകൻ എന്നൊരു കച്ചവടക്കാരൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു നീണ്ട യാത്ര പോകുംമുമ്പ് അയാൾ തന്റെ വലിയ, ഭാരമുള്ള ഇരുമ്പുത്രാസ് കൂട്ടുകാരൻ ലക്ഷ്മണനെ ഏൽപ്പിച്ചു. “ഇത് എനിക്കുവേണ്ടി ഭദ്രമായി സൂക്ഷിക്കണേ,” അയാൾ പറഞ്ഞു.
കുറേ മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ് നാദുകൻ തിരിച്ചെത്തി കൂട്ടുകാരന്റെ വാതിലിൽ മുട്ടി. “എന്റെ ത്രാസ് സൂക്ഷിച്ചതിന് നന്ദി,” അയാൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “ഇനി അത് തിരിച്ചുതരാമോ?”
ലക്ഷ്മണന് അത് തിരിച്ചുകൊടുക്കാൻ മനസ്സുണ്ടായിരുന്നില്ല. അയാൾ തല ചൊറിഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “അയ്യോ കൂട്ടുകാരാ! എന്റെ കലവറയിലെ എലികൾ നിന്റെ ഇരുമ്പുത്രാസ് തിന്നുകളഞ്ഞു. ഒരു തരിപോലും ബാക്കിവച്ചില്ല!”
എലികൾക്ക് ഇരുമ്പ് തിന്നാൻ പറ്റില്ലെന്ന് നാദുകന് അറിയാമായിരുന്നു. പക്ഷേ അയാൾ ഒച്ചവച്ചില്ല, ദേഷ്യപ്പെട്ടതുമില്ല. ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഇത്രമാത്രം പറഞ്ഞു, “സാരമില്ല. എലികളല്ലേ, അവ അങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്യും.” എന്നിട്ട് അയാൾ ഒരു ഉപായം ആലോചിച്ചു.
“ഞാൻ പുഴയിൽ കുളിക്കാൻ പോകുകയാണ്,” നാദുകൻ പറഞ്ഞു. “എന്റെ സാധനങ്ങൾ എടുക്കാൻ നിന്റെ കുഞ്ഞുമകനെ കൂടെ വിടാമോ?” ലക്ഷ്മണൻ സമ്മതിച്ചു. ആ കുട്ടി തുള്ളിച്ചാടി സന്തോഷത്തോടെ കൂടെപ്പോയി.
പുഴക്കരയിൽ നാദുകൻ കുട്ടിക്ക് തണുപ്പുള്ള, ശാന്തമായ ഒരു ഗുഹ കാണിച്ചുകൊടുത്തു. “നമുക്ക് ഒളിച്ചുകളി കളിക്കാം,” അയാൾ പറഞ്ഞു. കുട്ടി കുടുകുടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഗുഹയ്ക്കുള്ളിൽ ഒളിച്ചു. കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ തിന്നാൻ കൈയിൽ കുറച്ച് മിഠായിയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
നാദുകൻ ഒറ്റയ്ക്ക് തിരിച്ചുവന്നു. “എന്റെ മകനെവിടെ?” ലക്ഷ്മണൻ ചോദിച്ചു. “അയ്യോ,” നാദുകൻ പറഞ്ഞു. “ഒരു വലിയ പരുന്ത് പാഞ്ഞിറങ്ങിവന്ന് അവനെ റാഞ്ചിക്കൊണ്ടുപോയി!” “പരുന്തിന് ഒരു കുട്ടിയെ തൂക്കിക്കൊണ്ടുപോകാൻ പറ്റില്ല!” ലക്ഷ്മണൻ ഉറക്കെ പറഞ്ഞു.
നാദുകൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. “എലികൾക്ക് ഇരുമ്പ് തിന്നാനും പറ്റില്ല.” ലക്ഷ്മണന്റെ മുഖം ചുവന്നു, പിന്നെ അയാളും ചിരിച്ചുപോയി. അയാൾ ത്രാസ് തിരിച്ചുകൊടുത്തു, നാദുകൻ ഗുഹയിൽനിന്ന് കുട്ടിയെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നു. രണ്ടു കൂട്ടുകാരും കൈകൊടുത്തു. അവർ വീണ്ടും സത്യസന്ധരായ കൂട്ടുകാരായി.
ഗുണപാഠംകൂട്ടുകാരോട് എപ്പോഴും സത്യം പറയുക. ഒരു പൊട്ടക്കള്ളം വേഗം പിടിക്കപ്പെടും.
നമുക്ക് സംസാരിക്കാം: കൂട്ടുകാരൻ പറയുന്നത് സത്യമല്ലെന്ന് നാദുകൻ എങ്ങനെയാണ് കാണിച്ചുകൊടുത്തത്? ലക്ഷ്മണൻ എന്താണ് പറയേണ്ടിയിരുന്നത്?



