முன்னொரு காலத்தில், ஒரு சிறிய கிராமத்தில் நான்கு நண்பர்கள் வாழ்ந்தார்கள். அவர்களில் மூவர் எல்லாப் புத்தகங்களையும் படித்து, நிறைய விஷயங்கள் தெரிந்தவர்கள். நான்காமவன் அதிகம் படிக்கவில்லை. ஆனால் அவனுக்கு பொது புத்தி நிறைய இருந்தது.
ஒரு நாள் நான்கு நண்பர்களும் சாகசம் தேடிக் காட்டு வழியே புறப்பட்டார்கள். ஓர் உயரமான ஆலமரத்தின் அடியில், பழைய வெள்ளை எலும்புகள் குவியலாகக் கிடப்பதைக் கண்டார்கள்.
“இவை ஒரு சிங்கத்தின் எலும்புகள்!” என்றான் படித்த முதல் நண்பன். “நம் படிப்பால் என்ன செய்ய முடியும் என்று காட்டுவோம்.” அவன் தன் மந்திரச் சொற்களைச் சொன்னான். டக், டக் என்று எலும்புகள் ஒன்றோடொன்று சேர்ந்து ஓர் எலும்புக்கூடு ஆனது.
அடுத்தது படித்த இரண்டாவது நண்பனின் முறை. தன் அறிவால் அவன் அந்த எலும்புக்கூட்டுக்கு வலுவான தசைகளையும், மென்மையான ரோமத்தையும், அடர்த்தியான தங்க நிறப் பிடரியையும் கொடுத்தான். இப்போது அது ஆழ்ந்து தூங்கும் உண்மையான சிங்கம் போலவே இருந்தது.
“இப்போது நான் இதற்கு உயிர் கொடுக்கிறேன்,” என்றான் மூன்றாமவன். “பொறு!” என்று கத்தினான் புத்திசாலி நண்பன். “அது சிங்கம். எழுந்தால் அதற்குப் பசிக்கும்!” ஆனால் மற்றவர்கள் சிரிக்க மட்டுமே செய்தார்கள். “உனக்குப் படிப்பைப் பற்றி என்ன தெரியும்?”
“அப்படியானால் நான் மேலே இருந்து பார்க்கிறேன்,” என்று சொல்லி, புத்திசாலி நண்பன் ஆலமரத்தின் உச்சிக்கு ஏறிக்கொண்டான். மூன்றாமவன் தன் மந்திரத்தைச் சொன்னான் — சிங்கம் மெல்லத் தன் பெரிய மஞ்சள் கண்களைத் திறந்தது.
“கர்ர்ர்ர்!” சிங்கம் பிடரியை உலுக்கியபடி எழுந்து நின்றது. படித்த மூன்று நண்பர்களும் மரத்தை நோக்கி ஓடினார்கள். மேலே இருந்த புத்திசாலி நண்பன் கை நீட்டி அவர்களை ஒன்று, இரண்டு, மூன்று என்று மேலே இழுத்தான் — நல்லவேளை, சரியான நேரத்தில்!
சிங்கம் கொஞ்ச நேரம் மரத்தின் வேர்களை மோப்பம் பிடித்து உறுமியது. பிறகு அலுத்துப்போய், மெல்ல நடந்து காட்டுக்குள் போய்விட்டது. நண்பர்கள் நடுங்கியபடியே கீழே இறங்கினார்கள். “படிப்பு அருமையானதுதான்,” என்றார்கள், “ஆனால் பொது புத்திம் அதே அளவு முக்கியம்.”
நீதிபடிப்பு அருமையானது, ஆனால் பொது புத்திம் அதே அளவு முக்கியம்.
பேசிப் பார்ப்போம்: புத்திசாலி நண்பன் ஏன் மரத்தில் ஏறினான்? நீ அங்கே இருந்திருந்தால் மற்றவர்களிடம் என்ன சொல்லியிருப்பாய்?



