ಬಹಳ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ನಾಲ್ವರು ಗೆಳೆಯರಿದ್ದರು. ಅವರಲ್ಲಿ ಮೂವರು ಎಲ್ಲಾ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನೂ ಓದಿದ್ದರು, ತುಂಬಾ ವಿಷಯ ತಿಳಿದಿದ್ದರು. ನಾಲ್ಕನೆಯವನು ಹೆಚ್ಚು ಓದಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವನಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ವಿವೇಕ ಇತ್ತು.
ಒಂದು ದಿನ ನಾಲ್ವರೂ ಸಾಹಸ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಕಾಡಿನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೊರಟರು. ಒಂದು ಎತ್ತರದ ಆಲದ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಅವರಿಗೆ ಹಳೆಯ ಬಿಳಿ ಮೂಳೆಗಳ ರಾಶಿ ಸಿಕ್ಕಿತು.
“ಇವು ಸಿಂಹದ ಮೂಳೆಗಳು!” ಎಂದ ಮೊದಲ ಪಂಡಿತ. “ನಮ್ಮ ವಿದ್ಯೆ ಏನು ಮಾಡಬಲ್ಲದು ಎಂದು ತೋರಿಸೋಣ.” ಅವನು ತನ್ನ ವಿಶೇಷ ಮಂತ್ರ ಹೇಳಿದ. ಟಕ್, ಟಕ್ — ಮೂಳೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಜೋಡಿಸಿಕೊಂಡು ಒಂದು ಅಸ್ಥಿಪಂಜರವಾಯಿತು.
ಆಮೇಲೆ ಎರಡನೆಯ ಪಂಡಿತನ ಸರದಿ. ತನ್ನ ವಿದ್ಯೆಯಿಂದ ಅವನು ಅಸ್ಥಿಪಂಜರಕ್ಕೆ ಬಲವಾದ ಮಾಂಸಖಂಡ, ಮೆತ್ತನೆಯ ತುಪ್ಪಳ ಮತ್ತು ದಟ್ಟವಾದ ಚಿನ್ನದ ಬಣ್ಣದ ಕೇಸರ ಕೊಟ್ಟ. ಈಗ ಅದು ಗಾಢ ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿರುವ ನಿಜವಾದ ಸಿಂಹದಂತೆಯೇ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
“ಈಗ ನಾನು ಇದಕ್ಕೆ ಉಸಿರು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದ ಮೂರನೆಯವನು. “ನಿಲ್ಲಿ!” ಎಂದು ವಿವೇಕಿ ಗೆಳೆಯ ಕೂಗಿದ. “ಅದು ಸಿಂಹ. ಎದ್ದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಹಸಿವಾಗಿರುತ್ತದೆ!” ಆದರೆ ಉಳಿದವರು ನಕ್ಕರು. “ನಿನಗೆ ವಿದ್ಯೆ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.”
“ಹಾಗಾದರೆ ನಾನು ಮೇಲಿನಿಂದ ನೋಡುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದು ವಿವೇಕಿ ಗೆಳೆಯ ಆಲದ ಮರವನ್ನು ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿದ. ಮೂರನೆಯವನು ತನ್ನ ಮಂತ್ರ ಹೇಳಿದ — ಸಿಂಹ ನಿಧಾನವಾಗಿ ತನ್ನ ದೊಡ್ಡ ಹಳದಿ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತೆರೆಯಿತು.
“ಗರ್ರ್ರ್!” ಸಿಂಹ ಕೇಸರ ಕೊಡವಿ ಎದ್ದು ನಿಂತಿತು. ಮೂವರು ಪಂಡಿತರೂ ಮರದ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿದರು. ವಿವೇಕಿ ಗೆಳೆಯ ಕೈ ಚಾಚಿ ಅವರನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡ — ಒಂದು, ಎರಡು, ಮೂರು — ಸರಿಯಾದ ಸಮಯಕ್ಕೆ!
ಸಿಂಹ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಮರದ ಬುಡದಲ್ಲಿ ಮೂಸುತ್ತಾ ಗುರುಗುಟ್ಟಿತು. ಆಮೇಲೆ ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಸರವಾಗಿ ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ನಡೆದುಹೋಯಿತು. ಗೆಳೆಯರು ಇನ್ನೂ ನಡುಗುತ್ತಲೇ ಕೆಳಗೆ ಇಳಿದರು. “ವಿದ್ಯೆ ಅದ್ಭುತ,” ಎಂದರು, “ಆದರೆ ವಿವೇಕವೂ ಅಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ.”
ನೀತಿವಿದ್ಯೆ ಅದ್ಭುತ, ಆದರೆ ವಿವೇಕವೂ ಅಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ.
ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡೋಣ: ವಿವೇಕಿ ಗೆಳೆಯ ಯಾಕೆ ಮರ ಹತ್ತಿದ? ನೀನಾಗಿದ್ದರೆ ಉಳಿದವರಿಗೆ ಏನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ?



