खूप वर्षांपूर्वी एका छोट्या गावात चार मित्र राहत होते. त्यांच्यातल्या तिघांनी सगळी पुस्तकं वाचली होती, त्यांना खूप खूप गोष्टी माहीत होत्या. चौथा फारसा शिकला नव्हता, पण त्याच्याकडे भरपूर शहाणपण होतं.
एके दिवशी चौघे मित्र साहस शोधायला जंगलातून निघाले. एका उंच वडाच्या झाडाखाली त्यांना जुन्या पांढऱ्या हाडांचा एक ढीग सापडला.
“ही तर सिंहाची हाडं आहेत!” पहिला विद्वान मित्र म्हणाला. “आपल्या विद्येची ताकद दाखवूया.” त्याने आपले खास मंत्र म्हटले, आणि खट-खुट, खट-खुट करत हाडं जुळून एक सांगाडा तयार झाला.
मग दुसऱ्या विद्वान मित्राची पाळी आली. आपल्या ज्ञानाने त्याने सांगाड्याला मजबूत स्नायू, मऊ मऊ केस आणि दाट सोनेरी आयाळ दिली. आता तो अगदी खऱ्या सिंहासारखा दिसत होता — गाढ झोपलेला.
“आता मी त्याच्यात प्राण फुंकतो,” तिसरा म्हणाला. “थांबा!” शहाणा मित्र ओरडला. “तो सिंह आहे. तो जागा झाला तर त्याला भूक लागलेली असेल!” पण बाकीचे फक्त हसले. “तुला विद्येतलं काय कळतं?”
“मग मी झाडावर बसून पाहतो,” असं म्हणून शहाणा मित्र वडाच्या झाडावर उंच चढून बसला. तिसऱ्या मित्राने आपले मंत्र म्हटले — आणि सिंहाने हळूहळू आपले मोठे पिवळे डोळे उघडले.
“गर्रर्र!” सिंहाने डरकाळी फोडली, आयाळ झटकली आणि तो उभा राहिला. तिघे विद्वान मित्र झाडाकडे धूम पळाले. शहाण्या मित्राने खाली हात देऊन त्यांना एक, दोन, तीन करत वर ओढून घेतलं — अगदी वेळेवर!
सिंह थोडा वेळ झाडाच्या मुळाशी हुंगत, गुरगुरत राहिला. मग कंटाळून तो हळूहळू जंगलात निघून गेला. मित्र अजूनही थरथरत खाली उतरले. ते म्हणाले, “विद्या खूप छान असते, पण शहाणपणही तितकंच महत्त्वाचं असतं.”
तात्पर्यविद्या खूप छान असते, पण शहाणपणही तितकंच महत्त्वाचं असतं.
चला, गप्पा मारूया: शहाणा मित्र झाडावर का चढला? तू बाकीच्या मित्रांना काय सांगितलं असतंस?



