చాలా కాలం క్రితం ఒక చిన్న ఊరిలో నలుగురు స్నేహితులు ఉండేవాళ్ళు. వాళ్ళలో ముగ్గురు ఎన్నో పుస్తకాలు చదివిన పండితులు. నాలుగోవాడు పెద్దగా చదువుకోలేదు, కానీ అతనికి లోకజ్ఞానం బాగా ఉండేది.
ఒక రోజు ఆ నలుగురూ సాహసం వెతుక్కుంటూ అడవి గుండా బయలుదేరారు. ఒక ఎత్తైన మర్రిచెట్టు కింద వాళ్ళకు పాత తెల్లటి ఎముకల కుప్ప కనిపించింది.
“ఇవి సింహం ఎముకలు!” అన్నాడు మొదటి పండితుడు. “మన చదువు ఏం చేయగలదో చూపిద్దాం.” అతను తన మంత్రం చదివాడు. టక్, టక్ అంటూ ఎముకలన్నీ అతుక్కుని ఒక అస్థిపంజరం అయ్యాయి.
తర్వాత రెండో పండితుడి వంతు. తన విద్యతో అతను ఆ అస్థిపంజరానికి బలమైన కండరాలు, మెత్తటి బొచ్చు, దట్టమైన బంగారు జూలు ఇచ్చాడు. ఇప్పుడది గాఢంగా నిద్రపోతున్న నిజమైన సింహంలాగే ఉంది.
“ఇప్పుడు నేను దీనికి ప్రాణం పోస్తాను,” అన్నాడు మూడోవాడు. “ఆగండి!” అని తెలివైన స్నేహితుడు అరిచాడు. “అది సింహం. లేవగానే దానికి ఆకలేస్తుంది!” కానీ మిగతావాళ్ళు నవ్వారు. “నీకు చదువు గురించి ఏం తెలుసు?”
“అయితే నేను పైనుంచి చూస్తాను,” అని ఆ తెలివైన స్నేహితుడు మర్రిచెట్టు మీదికి ఎత్తుగా ఎక్కేశాడు. మూడో పండితుడు మంత్రం చదివాడు — సింహం మెల్లగా తన పెద్ద పసుపు కళ్ళు తెరిచింది.
“గర్ర్ర్!” సింహం జూలు విదిలించి లేచి నిలబడింది. ముగ్గురు పండితులూ చెట్టు వైపు పరుగెత్తారు. తెలివైన స్నేహితుడు కిందికి చేయి చాపి వాళ్ళను ఒకటి, రెండు, మూడు అంటూ పైకి లాగేశాడు — సరిగ్గా సమయానికి!
సింహం కాసేపు చెట్టు మొదట్లో వాసన చూస్తూ గుర్రుమంది. తర్వాత విసుగొచ్చి మెల్లగా అడవిలోకి వెళ్ళిపోయింది. స్నేహితులు ఇంకా వణుకుతూనే కిందికి దిగారు. “చదువు చాలా గొప్పది,” అన్నారు, “కానీ లోకజ్ఞానం కూడా అంతే ముఖ్యం.”
నీతిచదువు గొప్పదే, కానీ లోకజ్ఞానం కూడా అంతే ముఖ్యం.
దీని గురించి మాట్లాడుకుందాం: తెలివైన స్నేహితుడు చెట్టు ఎందుకు ఎక్కాడు? నువ్వైతే మిగతావాళ్ళకు ఏం చెప్పేవాడివి?



