ஒரு கிராமத்தின் அருகே, சில தச்சர்கள் அழகான புதிய கோயில் ஒன்றைக் கட்டிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஒரு பெரிய ஆலமரத்தின் நிழலில், காலை முழுவதும் அவர்கள் மரத்தை அறுத்தார்கள், சுத்தியால் டக்-டக்-டக் என்று அடித்தார்கள்.
ஒரு தச்சர் நீளமான, தடிமனான ஒரு மரக்கட்டையைப் பிளந்துகொண்டிருந்தார். பாதி பிளந்ததும், பிளவு மூடிவிடாமல் இருக்க அதற்குள் ஒரு மர ஆப்பைச் செருகி வைத்தார். பிறகு தச்சர்கள் எல்லோரும் மதிய உணவு சாப்பிடப் போனார்கள்.
அப்போது ஒரு குரங்குக் கூட்டம் மரங்களிலிருந்து தாவித் தாவிக் கீழே இறங்கியது. அவை பலகைகள் மேல் குதித்தன, மரத்தூளில் உருண்டன, ஒன்றுக்கொன்று கோமாளி முகம் காட்டி விளையாடின.
அவற்றில் ஒரு குட்டிக் குரங்குக்கு மற்ற எல்லாவற்றையும் விட ஆர்வம் அதிகம். அது பாதி பிளந்த கட்டையின் மேல் ஏறி, சரியாகப் பிளவுக்கு மேலே உட்கார்ந்தது. அதன் நீண்ட வால் பிளவுக்குள் கீழே தொங்கிக்கொண்டிருந்தது.
“இந்த வேடிக்கையான மரத்துண்டு என்ன?” என்று ஆப்பைப் பார்த்து யோசித்தது. அதைப் பிடித்து இழுத்தது. அசைத்து அசைத்துப் பார்த்தது. முழு பலத்தோடு இழுத்தது… டப்! ஆப்பு வெளியே வந்துவிட்டது.
படக்! கட்டையின் இரண்டு பாதிகளும் இறுக்கமாக மூடிக்கொண்டன — சரியாக அதன் வாலின் மேல்! “ஐயோ, ஐயோ, ஐயோ!” என்று கீச்சிட்டது குரங்கு. இழுத்து இழுத்துப் பார்த்தது, ஆனால் வால் நன்றாக மாட்டிக்கொண்டது.
சிறிது நேரத்தில் தச்சர்கள் திரும்பி வந்தார்கள். கட்டையின் மேல் நெளிந்துகொண்டிருந்த குட்டிக் குரங்கைப் பார்த்தார்கள். “அசையாமல் இரு, கண்ணு,” என்று அன்பாகச் சொன்னார்கள். ஆப்பை மீண்டும் பிளவுக்குள் தட்டிச் செருகி, அதன் வாலை மெதுவாக விடுவித்தார்கள்.
குரங்கு வலிக்கும் வாலைத் தடவிக்கொண்டே தன் கூட்டத்திடம் ஓடியது. அன்று முதல் அது தச்சர்களின் கருவிகளைத் தொடவே இல்லை. தனக்குப் புரிந்த பொருள்களோடு மட்டுமே விளையாடியது.
நீதிஉனக்குப் புரியாத பொருள்களோடு விளையாடாதே.
பேசிப் பார்ப்போம்: குரங்கின் வால் மேல் கட்டை ஏன் படக்கென்று மூடிக்கொண்டது? உனக்குப் புரியாத ஒரு பொருளைப் பார்த்தால் நீ என்ன செய்ய வேண்டும்?



