പണ്ടുപണ്ട്, ഒരു കൊച്ചുഗ്രാമത്തിൽ നാല് കൂട്ടുകാർ താമസിച്ചിരുന്നു. അവരിൽ മൂന്നുപേർ എല്ലാ പുസ്തകങ്ങളും വായിച്ച്, ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ പഠിച്ചവരായിരുന്നു. നാലാമൻ അധികം പഠിച്ചിട്ടില്ല, പക്ഷേ അവന് നല്ല സാമാന്യബുദ്ധി ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം സാഹസം തേടി നാലു കൂട്ടുകാരും കാട്ടിലൂടെ യാത്ര തിരിച്ചു. ഉയരമുള്ള ഒരു ആൽമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ അവർ പഴയ വെളുത്ത എല്ലുകളുടെ ഒരു കൂമ്പാരം കണ്ടു.
“ഇത് ഒരു സിംഹത്തിന്റെ എല്ലുകളാണ്!” ഒന്നാമത്തെ പണ്ഡിതൻ പറഞ്ഞു. “നമ്മുടെ പഠിപ്പുകൊണ്ട് എന്തൊക്കെ ചെയ്യാമെന്ന് കാണിക്കാം.” അവൻ തന്റെ പ്രത്യേക മന്ത്രം ചൊല്ലി. ടക്, ടിക്, എല്ലുകളെല്ലാം കൂടിച്ചേർന്ന് ഒരു അസ്ഥികൂടമായി.
അടുത്തത് രണ്ടാമത്തെ പണ്ഡിതന്റെ ഊഴമായിരുന്നു. തന്റെ അറിവുകൊണ്ട് അവൻ അസ്ഥികൂടത്തിന് ബലമുള്ള പേശികളും മൃദുവായ രോമവും കട്ടിയുള്ള സ്വർണ്ണനിറമുള്ള സടയും കൊടുത്തു. ഇപ്പോൾ അത് ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ഒരു ശരിക്കുള്ള സിംഹത്തെപ്പോലെതന്നെ ആയി.
“ഇനി ഞാൻ ഇതിന് ജീവൻ കൊടുക്കാം,” മൂന്നാമൻ പറഞ്ഞു. “നിൽക്ക്!” വിവേകമുള്ള കൂട്ടുകാരൻ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. “അതൊരു സിംഹമാണ്. ഉണർന്നാൽ അതിന് വിശക്കും!” പക്ഷേ മറ്റുള്ളവർ ചിരിച്ചതേയുള്ളൂ. “നിനക്ക് പഠിപ്പിന്റെ വില മനസ്സിലാവില്ല.”
“എങ്കിൽ ഞാൻ ഇവിടെ മുകളിലിരുന്ന് കണ്ടോളാം,” എന്നു പറഞ്ഞ് വിവേകമുള്ള കൂട്ടുകാരൻ ആൽമരത്തിന്റെ ഉയരത്തിലേക്ക് കയറി. മൂന്നാമൻ മന്ത്രം ചൊല്ലി — സിംഹം പതുക്കെ അതിന്റെ വലിയ മഞ്ഞക്കണ്ണുകൾ തുറന്നു.
“ഗർർർ!” സിംഹം സട കുടഞ്ഞ് എഴുന്നേറ്റു. മൂന്ന് പണ്ഡിതന്മാരും മരത്തിനടുത്തേക്ക് ഓടി. വിവേകമുള്ള കൂട്ടുകാരൻ കൈനീട്ടി അവരെ മുകളിലേക്ക് വലിച്ചുകയറ്റി — ഒന്ന്, രണ്ട്, മൂന്ന് — തക്കസമയത്ത്!
സിംഹം കുറേനേരം മരച്ചുവട്ടിൽ മണത്തുനോക്കി മുരണ്ടു. പിന്നെ മടുത്ത് പതുക്കെ കാട്ടിലേക്ക് നടന്നുപോയി. വിറച്ചുകൊണ്ടുതന്നെ കൂട്ടുകാർ താഴെയിറങ്ങി. “പഠിപ്പ് നല്ലതുതന്നെ,” അവർ പറഞ്ഞു, “പക്ഷേ സാമാന്യബുദ്ധിയും അത്രതന്നെ പ്രധാനമാണ്.”
ഗുണപാഠംപഠിപ്പ് വളരെ നല്ലതാണ്, പക്ഷേ സാമാന്യബുദ്ധിയും അത്രതന്നെ പ്രധാനമാണ്.
നമുക്ക് സംസാരിക്കാം: വിവേകമുള്ള കൂട്ടുകാരൻ മരത്തിൽ കയറിയത് എന്തിനാണ്? നീയായിരുന്നെങ്കിൽ മറ്റുള്ളവരോട് എന്ത് പറയുമായിരുന്നു?



