ஒரு சிறிய கிராமத்தில் ஓர் அந்தணரும், அவர் மனைவியும், அவர்களுடைய ஆண் குழந்தையும் வாழ்ந்து வந்தார்கள். அவர்கள் வீட்டில் புசுபுசு வாலுடன் ஒரு செல்லக் கீரிப்பிள்ளையும் இருந்தது. அதற்குக் குழந்தை மேல் கொள்ளைப் பிரியம்.
நாள் முழுவதும் கீரிப்பிள்ளை குழந்தையின் தொட்டில் அருகே விளையாடியது. குழந்தை சிரித்தால், அதை மறுபடி சிரிக்க வைக்கக் கீரிப்பிள்ளை துள்ளிக் குதித்து உருண்டு புரண்டது.
ஒரு நாள் காலை, அம்மா ஊர்க் கிணற்றில் தண்ணீர் எடுக்கப் போனாள். “குழந்தையைப் பார்த்துக்கொள்,” என்றாள். கீரிப்பிள்ளை தூங்கும் குழந்தையின் பக்கத்திலேயே உட்கார்ந்துகொண்டது.
சிறிது நேரத்தில், சுவரின் ஒரு விரிசல் வழியாக ஒரு பெரிய கருநாகம் உள்ளே ஊர்ந்து வந்தது. மெல்லச் சீறியபடி, அது குழந்தையின் தொட்டிலை நோக்கி நெருங்கி நெருங்கி வந்தது.
குட்டிக் கீரிப்பிள்ளை உடனே பாய்ந்து எழுந்தது. அறை முழுவதும் சுற்றிச் சுற்றி, பாம்பைக் கடித்துத் துணிச்சலாகச் சண்டை போட்டது. கடைசியில் பாம்பு திரும்பி, வீட்டை விட்டு வேகமாக வெளியே ஓடியது.
அம்மா தண்ணீர்க் குடத்துடன் வீடு திரும்பினாள். கீரிப்பிள்ளை பெருமையோடும் மகிழ்ச்சியோடும் அவளை வரவேற்க ஓடி வந்தது. ஆனால் சண்டையால் அதன் முகமெல்லாம் அழுக்காகிச் சிவந்திருந்தது.
“ஐயோ! என் குழந்தையை என்ன செய்தாய்?” என்று அலறினாள் அம்மா. கனமான தண்ணீர்க் குடத்தைத் தூக்கி அதன் மேல் போடப் போனாள். பிறகு நின்றாள். “பொறு,” என்றாள். “முதலில் போய்ப் பார்க்கிறேன்.”
உள்ளே குழந்தை பத்திரமாக, நிம்மதியாகத் தூங்கிக்கொண்டிருந்தது. ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்தபோது, பாம்பு புதர்களுக்குள் வெகுதூரம் ஊர்ந்து போவது தெரிந்தது. அம்மா கீரிப்பிள்ளையை இறுக்கக் கட்டிக்கொண்டாள். “நன்றி, என் துணிச்சலான நண்பா,” என்றாள்.
நீதிஅவசரப்பட்டு முடிவு செய்யாதே. நின்று, பார்த்து, முதலில் உண்மையைக் கண்டுபிடி.
பேசிப் பார்ப்போம்: கீரிப்பிள்ளை ஏதோ கெட்டது செய்துவிட்டது என்று அம்மா ஏன் நினைத்தாள்? உண்மையைக் கண்டுபிடிக்க அவளுக்கு எது உதவியது?



