ஒரு சிறிய கிராமத்தில் சோமசர்மா என்ற ஏழை ஒருவர் வாழ்ந்து வந்தார். ஒரு நாள், அன்பான பக்கத்து வீட்டுக்காரர் ஒருவர் அவருக்கு மென்மையான பார்லி மாவு நிறைந்த ஒரு மண்பானையைக் கொடுத்தார்.
சோமசர்மாவுக்கு ரொம்பச் சந்தோஷம். எலி எட்டாதபடி, பானையைத் தன் கட்டிலுக்கு மேலே ஒரு கயிற்றில் தொங்கவிட்டார். பிறகு படுத்துக்கொண்டு அதையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.
“ஒருநாள் சாப்பாடு கிடைப்பது கஷ்டமானால், எல்லோருக்கும் மாவு தேவைப்படும்,” என்று நினைத்தார். “அப்போது இந்தப் பானையை நூறு வெள்ளிக் காசுகளுக்கு விற்பேன்!” இப்படி அவர் கனவு காணத் தொடங்கினார்.
“அந்தக் காசுகளில் இரண்டு ஆடுகள் வாங்குவேன். ஆடுகளுக்குக் குட்டி ஆடுகள் பிறக்கும். சீக்கிரமே என்னிடம் ஒரு பெரிய ஆட்டு மந்தையே இருக்கும்!”
“ஆடுகளை விற்றுப் பசுக்கள் வாங்குவேன். பசுக்கள் பால் கொடுக்கும். பாலையும் வெண்ணெயையும் விற்று, குதிரைகளும் வாங்குவேன்!”
“பிறகு நான்கு அறைகள் கொண்ட பெரிய வீடு கட்டுவேன். வீட்டைச் சுற்றி மாமரங்கள் நிறைந்த தோட்டம்! ஊரிலேயே நான்தான் பெரிய பணக்காரன்!”
“என் தோட்டத்தில் நடக்கும்போது,” என்று புன்னகைத்தார், “எனக்கு அவ்வளவு சந்தோஷமாக இருக்கும்! நான் ஒரு குட்டி நடனம் ஆடுவேன் — இப்படி!” என்று காலை உயரே தூக்கி உதைத்தார்.
டமார்! அவர் கால் பானையில் பட்டு, பானை உடைந்தது. சர்ர்ர்! மாவு முழுவதும் அவர் மேல் கொட்டியது. சோமசர்மா எழுந்து உட்கார்ந்தார். தலை முதல் கால் வரை வெள்ளை வெளேர்! பிறகு அவர் விழுந்து விழுந்து சிரித்தார்.
நீதிபெரிதாகக் கனவு காண், ஆனால் அந்தக் கனவுக்காக ஒவ்வொரு அடியாக உழை.
பேசிப் பார்ப்போம்: சோமசர்மாவின் ஆடுகளுக்கும் பசுக்களுக்கும் குதிரைகளுக்கும் என்ன ஆனது? அந்த மாவை வைத்து அவர் வேறு என்ன செய்திருக்கலாம்?



