एका सकाळी एका भल्या ब्राह्मणाने बाजारातून एक छान पांढरी बकरी विकत घेतली. तिला उचलून खांद्यावर घेऊन तो आनंदाने आपल्या गावाच्या वाटेने निघाला.
एका झाडामागे तीन लबाड लपून बसले होते. “ती गुटगुटीत बकरी बघा,” ते कुजबुजले. “याला फसवून ती आपण घेऊया.” आणि ते जवळच्या आडवाटेने पुढे धावले.
पहिला लबाड रस्त्यावर येऊन उभा राहिला. “महाराज!” तो म्हणाला. “खांद्यावर हे घाणेरडं कुत्रं का घेऊन चाललात?” “कुत्रं?” ब्राह्मण म्हणाला. “ही तर बकरी आहे!” आणि तो पुढे चालू लागला.
थोडं पुढे दुसरा लबाड वाट पाहत उभा होता. “काय विचित्र!” तो मोठ्याने म्हणाला. “एवढा पूजापाठ करणारा माणूस आणि खांद्यावर कुत्रं!” ब्राह्मणाने कपाळाला आठ्या घातल्या. त्याने बकरीकडे पाहिलं, पण नीट निरखून पाहिलं नाही.
गावाजवळ तिसरा लबाड मोठमोठ्याने हसला. “हा हा! पाठीवर कुत्रं घेतलेला माणूस बघा!” आता मात्र ब्राह्मण घाबरला. “तिघंही चुकीचं कसं बोलतील?” त्याने विचार केला.
म्हणून त्याने बकरीला रस्त्यावर खाली ठेवलं आणि तो निघून गेला. लबाड टाळ्या वाजवत बाहेर उड्या मारत आले. “त्याला खरं वाटलं!” ते खिदळले, आणि बकरी पकडायला धावले.
पण बकरी त्यांच्यापेक्षा चपळ होती. “में-एं-एं!” तिने टुणकन उडी मारली आणि थेट ब्राह्मणाच्या घरापर्यंत धावत गेली. आता ब्राह्मणाने तिच्याकडे नीट पाहिलं. अर्थातच ती बकरीच होती!
ब्राह्मणाने बकरीला मिठी मारली आणि तो स्वतःवरच हसला. “पुढच्या वेळी,” तो म्हणाला, “मी इतरांच्या लबाडीवर नाही, तर माझ्या स्वतःच्या डोळ्यांवर विश्वास ठेवीन.”
तात्पर्यस्वतःच्या डोळ्यांवर विश्वास ठेवा. पुष्कळ लोक सांगतात म्हणून एखादी गोष्ट खरी मानू नका.
चला, गप्पा मारूया: लबाडांनी ब्राह्मणाला कसं फसवलं? तू त्यांना काय उत्तर दिलं असतंस?



