ಒಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಒಬ್ಬ ಒಳ್ಳೆಯ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಸಂತೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಬಿಳಿ ಮೇಕೆಯನ್ನು ಕೊಂಡುಕೊಂಡ. ಅದನ್ನು ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು, ಖುಷಿಯಿಂದ ತನ್ನ ಹಳ್ಳಿಯ ಕಡೆಗೆ ದಾರಿ ಹಿಡಿದ.
ಮೂವರು ಮೋಸಗಾರರು ಒಂದು ಮರದ ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. “ಆ ಕೊಬ್ಬಿದ ಮೇಕೆಯನ್ನು ನೋಡಿ,” ಎಂದು ಅವರು ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದರು. “ಅವನನ್ನು ಮೋಸ ಮಾಡಿ ಮೇಕೆಯನ್ನು ನಮ್ಮದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಣ.” ಅವರು ಒಂದು ಅಡ್ಡದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಓಡಿದರು.
ಮೊದಲ ಮೋಸಗಾರ ದಾರಿಗೆ ಬಂದು ನಿಂತ. “ಸ್ವಾಮೀ!” ಎಂದ. “ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕೊಳಕು ನಾಯಿಯನ್ನು ಯಾಕೆ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡಿದ್ದೀರಿ?” “ನಾಯಿಯೇ?” ಎಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ. “ಇದು ಮೇಕೆ!” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಮುಂದೆ ನಡೆದ.
ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂದೆ ಎರಡನೆಯ ಮೋಸಗಾರ ಕಾಯುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದ. “ಎಂಥ ವಿಚಿತ್ರ!” ಎಂದು ಕೂಗಿದ. “ದೇವರ ಪೂಜೆ ಮಾಡುವವರು ನಾಯಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ!” ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಹುಬ್ಬು ಗಂಟಿಕ್ಕಿದ. ಮೇಕೆಯ ಕಡೆ ನೋಡಿದ, ಆದರೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಗಮನವಿಟ್ಟು ನೋಡಲಿಲ್ಲ.
ಹಳ್ಳಿಯ ಹತ್ತಿರ ಮೂರನೆಯ ಮೋಸಗಾರ ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕ. “ಹ್ಹ ಹ್ಹ! ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ನಾಯಿ ಹೊತ್ತಿರುವ ಈ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ನೋಡಿ!” ಈಗ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಚಿಂತೆಯಾಯಿತು. “ಮೂರು ಜನರೂ ತಪ್ಪು ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ,” ಎಂದು ಅವನು ಯೋಚಿಸಿದ.
ಹಾಗಾಗಿ ಅವನು ಮೇಕೆಯನ್ನು ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ಕೆಳಗಿಳಿಸಿ ಹೊರಟುಹೋದ. ಮೋಸಗಾರರು ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟುತ್ತಾ ಹೊರಗೆ ನೆಗೆದರು. “ಅವನು ನಮ್ಮನ್ನು ನಂಬಿಬಿಟ್ಟ!” ಎಂದು ಕಿಸಿಕಿಸಿ ನಕ್ಕು, ಮೇಕೆಯನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಓಡಿದರು.
ಆದರೆ ಮೇಕೆ ಅವರಿಗಿಂತ ಚುರುಕಾಗಿತ್ತು. “ಮೇ-ಏ-ಏ!” ಎಂದು ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಒದೆಯುತ್ತಾ ಜಿಗಿದು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮನೆಯವರೆಗೂ ಓಡಿಹೋಯಿತು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಈಗ ಅದನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡಿದ. ಹೌದು, ಅದು ಮೇಕೆಯೇ!
ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ತನ್ನ ಮೇಕೆಯನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ತನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ತಾನೇ ನಕ್ಕ. “ಮುಂದಿನ ಸಲ,” ಎಂದ, “ಬೇರೆಯವರ ಮೋಸದ ಮಾತುಗಳನ್ನಲ್ಲ, ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನಂಬುತ್ತೇನೆ.”
ನೀತಿನಿನ್ನ ಸ್ವಂತ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನಂಬು. ತುಂಬಾ ಜನ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ನಂಬಬೇಡ.
ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡೋಣ: ಮೋಸಗಾರರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಹೇಗೆ ಮೋಸಗೊಳಿಸಿದರು? ನೀನಾಗಿದ್ದರೆ ಅವರಿಗೆ ಏನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ?



