ഒരു ദിവസം രാവിലെ ഒരു നല്ലവനായ ബ്രാഹ്മണൻ ചന്തയിൽനിന്ന് നല്ലൊരു വെള്ളയാടിനെ വാങ്ങി. അയാൾ അതിനെ തോളിലെടുത്തുവച്ച് സന്തോഷത്തോടെ തന്റെ ഗ്രാമത്തിലേക്കുള്ള വഴിയേ നടന്നു.
മൂന്നു തട്ടിപ്പുകാർ ഒരു മരത്തിനു പിന്നിൽ ഒളിച്ചിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. “ആ തടിച്ച ആടിനെ നോക്ക്,” അവർ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “നമുക്ക് അയാളെ പറ്റിച്ച് ആടിനെ കൈക്കലാക്കാം.” അവർ ഒരു കുറുക്കുവഴിയിലൂടെ മുന്നോട്ട് ഓടി.
ഒന്നാമത്തെ തട്ടിപ്പുകാരൻ വഴിയിലേക്കിറങ്ങി. “അല്ലയോ മഹാനുഭാവാ!” അയാൾ പറഞ്ഞു. “അങ്ങ് എന്തിനാണ് ഒരു ചെളിപിടിച്ച നായയെ തോളിലേറ്റി നടക്കുന്നത്?” “നായയോ?” ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു. “ഇത് ആടാണ്!” അയാൾ നടപ്പു തുടർന്നു.
കുറച്ചുകൂടി മുന്നോട്ടുചെന്നപ്പോൾ രണ്ടാമത്തെ തട്ടിപ്പുകാരൻ കാത്തുനിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. “എന്തൊരതിശയം!” അയാൾ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. “ഒരു പുണ്യാത്മാവ് നായയെ ചുമന്നുകൊണ്ടുപോകുന്നു!” ബ്രാഹ്മണൻ നെറ്റിചുളിച്ചു. അയാൾ ആടിനെ ഒന്നു നോക്കി, പക്ഷേ ശ്രദ്ധിച്ച് നോക്കിയില്ല.
ഗ്രാമത്തിനടുത്തെത്തിയപ്പോൾ മൂന്നാമത്തെ തട്ടിപ്പുകാരൻ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. “ഹഹ! മുതുകത്ത് നായയെയും ചുമന്നു നടക്കുന്ന ആളെ നോക്ക്!” ഇപ്പോൾ ബ്രാഹ്മണന് ആകെ സംശയമായി. “മൂന്നുപേർക്കും ഒരുപോലെ തെറ്റുപറ്റുമോ?” അയാൾ ആലോചിച്ചു.
അങ്ങനെ അയാൾ ആടിനെ വഴിയിൽ ഇറക്കിവച്ചിട്ട് നടന്നുപോയി. തട്ടിപ്പുകാർ കൈകൊട്ടിക്കൊണ്ട് ചാടിയിറങ്ങി. “അയാൾ നമ്മളെ വിശ്വസിച്ചു!” എന്നു പറഞ്ഞ് അവർ കുലുങ്ങിച്ചിരിച്ചു. എന്നിട്ട് ആടിനെ പിടിക്കാൻ ഓടിച്ചെന്നു.
പക്ഷേ ആട് അവരെക്കാൾ വേഗക്കാരനായിരുന്നു. “മ്മേ-ഏ-ഏ!” അത് തുള്ളിച്ചാടി ബ്രാഹ്മണന്റെ വീടുവരെ ഒറ്റയോട്ടം ഓടി. ഇത്തവണ ബ്രാഹ്മണൻ അതിനെ നന്നായി നോക്കി. സംശയമില്ല, അത് ആടുതന്നെ!
ബ്രാഹ്മണൻ ആടിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു, എന്നിട്ട് സ്വന്തം അബദ്ധമോർത്ത് ചിരിച്ചു. “ഇനിമേൽ,” അയാൾ പറഞ്ഞു, “മറ്റുള്ളവരുടെ സൂത്രങ്ങളല്ല, എന്റെ സ്വന്തം കണ്ണുകളെയാണ് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുക.”
ഗുണപാഠംസ്വന്തം കണ്ണുകളെ വിശ്വസിക്കുക. കുറേപ്പേർ പറയുന്നു എന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം ഒന്നും വിശ്വസിക്കരുത്.
നമുക്ക് സംസാരിക്കാം: തട്ടിപ്പുകാർ ബ്രാഹ്മണനെ എങ്ങനെയാണ് പറ്റിച്ചത്? നീയായിരുന്നെങ്കിൽ അവരോട് എന്തു പറയുമായിരുന്നു?



