एका चमचमत्या तलावाकाठी भारुंड नावाचा एक फार विचित्र पक्षी राहत होता. त्याचं पोट एकच, गोल गरगरीत होतं, पण माना दोन, लांब लांब — आणि प्रत्येक मानेवर एक डोकं!
दोन्ही डोकी सगळं काही एकत्र करायची. ती एकमेकांची काळजी घ्यायची, पहाटे एकत्र गाणी गायची आणि निळ्या पाण्यावरून एकत्र उडायची.
एके दिवशी पहिल्या डोक्याला तलावाकाठी पडलेलं एक सोनेरी फळ सापडलं. त्याने एक घास घेतला. “वा! हे तर जगातलं सगळ्यात गोड फळ आहे!” ते म्हणालं.
“मलाही चव घेऊ दे ना!” दुसरं डोकं म्हणालं. “नाही,” पहिलं डोकं म्हणालं. “हे मला सापडलंय. आणि तसंही आपलं पोट एकच आहे, सगळं एकाच ठिकाणी तर जातं.”
दुसऱ्या डोक्याला राग आला, आपल्याला डावललं असं वाटलं. “ठीक आहे!” ते म्हणालं. “मग मी माझं फळ स्वतः शोधेन.” ते उडालं आणि त्याला काळ्या, कडू बोरांनी भरलेलं एक झुडूप सापडलं.
“ती बोरं खाल्ली तर आपलं पोट दुखेल!” पहिलं डोकं ओरडलं. “मला पर्वा नाही,” दुसरं डोकं म्हणालं, आणि एक बोर खायला त्याने आपली चोच मोठ्ठी उघडली.
अगदी वेळेवर पहिल्या डोक्याने त्याला थांबवलं. “थांब! मी तुला फळ दिलं नाही, माफ कर,” ते हळूच म्हणालं. “आपण एकच पक्षी आहोत. आपल्यापैकी एक दुःखी असला, तर दोघंही दुःखीच.”
दुसरं डोकं हसलं. दोघं मिळून उडत तलावाकडे परत आले आणि त्यांना आणखी सोनेरी फळं सापडली. या वेळी त्यांनी आळीपाळीने खाल्लं — एक गोड घास याचा, एक त्याचा — आणि मग एक आनंदी गाणं गायलं.
तात्पर्यवाटून घेतलं की मित्र आनंदी राहतात. भांडणात दोघांचंही नुकसान होतं.
चला, गप्पा मारूया: दुसरं डोकं का रुसलं? तुम्ही भावंडं किंवा मित्र आळीपाळीने कसं खेळता?



