एका जुन्या विहिरीत बेडकांचं एक मोठं कुटुंब राहत होतं. त्यांचा राजा होता गंगदत्त — एक लठ्ठ, हिरवा, चिडक्या चेहऱ्याचा बेडूक. इतर बेडूक त्याच्याशी वाद घालायचे, ते त्याला अजिबात आवडायचं नाही.
एके दिवशी गंगदत्तचं आपल्या काही भाऊबंदांशी मोठं भांडण झालं. तो इतका रागावला की विहिरीतून बाहेरच आला. “यांना धडा शिकवणारं कुणीतरी मी शोधून आणेन!” तो डरांव डरांव करत म्हणाला.
जमिनीतल्या एका बिळाजवळ त्याला प्रियदर्शन नावाचा एक लांबलचक, चकचकीत साप भेटला. “सापा,” राजा म्हणाला, “माझ्या विहिरीत चल, आणि माझ्याशी वाद घालणाऱ्या बेडकांना हाकलून लाव.”
सापाने ओठांवरून जीभ फिरवली. “वा, काय छान कल्पना!” तो फुसफुसला. मग गंगदत्तने त्याला वाट दाखवली. साप सरसर विहिरीत उतरला आणि एका कपारीवर वेटोळं घालून बसला.
आधी सापाने त्या भाऊबंदांना पळवून लावलं. राजा खूश झाला. पण सापाची भूक काही भागली नव्हती. लवकरच तो सगळ्याच बेडकांवर झडप घालू लागला — राजाच्या स्वतःच्या मित्रांवरसुद्धा.
“थांब!” गंगदत्त ओरडला. “ते माझे मित्र आहेत!” साप फक्त गालातल्या गालात हसला. “आता मी इथेच राहणार,” तो फुसफुसला. “आणि मला रोज रोज खूप भूक लागते.”
बेडूकराजा उड्या मारत आपल्या भाऊबंदांकडे गेला. “सापाला इथे आणून माझं चुकलं. मला माफ करा. चला, आजच रात्री आपण सगळे मिळून इथून निघूया!” मग हळूच, एकामागून एक, सगळे बेडूक भिंतीवरून वर चढले.
ते उड्या मारत मारत गेले, आणि त्यांना कमळाच्या पानांनी भरलेलं एक नवं, उन्हात चमचमणारं तळं सापडलं. इकडे विहिरीत साप जागा झाला, तर तो अगदी एकटा! बेडकांनी मात्र पुन्हा मित्र होऊन डरांव डरांव करत आनंदाचं गाणं गायलं.
तात्पर्यभांडण मिटवायला संकटाला बोलावू नका. त्याऐवजी मित्रांशी बोलून प्रश्न सोडवा.
चला, गप्पा मारूया: सापाला विहिरीत आणणं ही वाईट कल्पना का होती? त्याऐवजी बेडूकराजा काय करू शकला असता?



