ഒരു വയലിന്റെ അറ്റത്ത്, ഉയരമുള്ള ഒരു മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിലെ സുഖമുള്ള ഒരു പൊത്തിൽ ഒരു കുഞ്ഞു തിത്തിരിപ്പക്ഷി താമസിച്ചിരുന്നു. ഒരു ദിവസം രാവിലെ പുത്തൻ ധാന്യമണികൾ തേടി അവൾ ദൂരേക്ക് പറന്നുപോയി.
ഒരുപാട് ദിവസം അവൾ തിരിച്ചുവന്നില്ല. അതിനിടെ ഒരു മുയൽ തുള്ളിച്ചാടി അതുവഴി വന്നു. ഒഴിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന പൊത്ത് കണ്ട് അവൻ വിചാരിച്ചു, “എന്തു നല്ല വീട്!” അങ്ങനെ അവൻ നേരെ അതിൽ താമസം തുടങ്ങി.
ഒടുവിൽ തിത്തിരി പറന്ന് വീട്ടിലെത്തി. “മുയലേ, ഇത് എന്റെ വീടാണ്!” അവൾ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. “ഇത് ഒഴിഞ്ഞുകിടക്കുകയായിരുന്നു, അതുകൊണ്ട് ഇപ്പോൾ ഇത് എന്റേതാണ്,” മുയൽ പറഞ്ഞു. അവർ തർക്കിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു, രണ്ടുപേരും വിട്ടുകൊടുത്തില്ല.
“ബുദ്ധിയുള്ള ഒരു ന്യായാധിപനോട് ചോദിക്കാം, അദ്ദേഹം തീരുമാനിക്കട്ടെ,” മുയൽ പറഞ്ഞു. “ശരി,” തിത്തിരി പറഞ്ഞു. “ന്യായാധിപൻ പറയുന്നതുപോലെ നമ്മൾ രണ്ടുപേരും ചെയ്യും.” അങ്ങനെ പിറുപിറുത്തുകൊണ്ടുതന്നെ അവർ വഴിയിലൂടെ നടന്നു.
പുഴക്കരയിൽ ചാരനിറമുള്ള ഒരു വലിയ പൂച്ച ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവർ വരുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ പൂച്ച കണ്ണുകളടച്ച്, ഒരു കൈ ഉയർത്തി, പ്രാർത്ഥനകൾ ചൊല്ലാൻ തുടങ്ങി. “എത്ര പുണ്യവാനായ, സൗമ്യനായ പൂച്ച,” മുയൽ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “ഇദ്ദേഹം ന്യായമായി വിധി പറയും.”
“നിങ്ങളുടെ കഥ പറയൂ, എന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളേ,” പൂച്ച പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ എനിക്ക് വയസ്സായി, ചെവി അത്ര കേൾക്കില്ല. അടുത്തുവരൂ… കുറച്ചുകൂടി അടുത്ത്…” തിത്തിരിയും മുയലും പതുക്കെപ്പതുക്കെ അടുത്തടുത്തു ചെന്നു.
പെട്ടെന്ന് പൂച്ച കണ്ണുതുറന്ന് ഒറ്റച്ചാട്ടം! പക്ഷേ തക്കസമയത്ത് തിത്തിരി അവന്റെ മൂർച്ചയുള്ള നഖങ്ങൾ കണ്ടു. “ഇതൊരു ചതിയാണ്!” അവൾ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. അവൾ ചിറകടിച്ച് മുകളിലേക്ക് പറന്നു, മുയൽ ഒറ്റച്ചാട്ടത്തിന് ദൂരേക്ക് മാറി, പൂച്ച — ധും! — ഒഴിഞ്ഞ പുല്ലിൽ ചെന്നുവീണു.
ഒരു കുറ്റിക്കാടിന്റെ പിന്നിൽ സുരക്ഷിതരായിരുന്ന് രണ്ടുപേരും കിതച്ചുകൊണ്ട് ചിരിച്ചു. “ഒരു കൗശലക്കാരൻ പൂച്ചയോട് എന്തിനു ചോദിക്കണം?” മുയൽ പറഞ്ഞു. “നമുക്കുതന്നെ ഇത് പറഞ്ഞുതീർക്കാം.” മുയൽ അടുത്തുതന്നെ ഒരു പുതിയ വീട് കണ്ടെത്തി. അന്നുമുതൽ തിത്തിരിയും മുയലും ഏറ്റവും നല്ല അയൽക്കാരായി.
ഗുണപാഠംരണ്ടുപേർ വഴക്കിട്ടാൽ കൗശലക്കാരനായ മൂന്നാമൻ നേട്ടമുണ്ടാക്കിയേക്കാം — അതുകൊണ്ട് കാര്യങ്ങൾ നിങ്ങൾതന്നെ ന്യായമായി പറഞ്ഞുതീർക്കുക.
നമുക്ക് സംസാരിക്കാം: പൂച്ച അവരോട് അടുത്തുവരാൻ പറഞ്ഞത് എന്തിനാണ്? തിത്തിരിക്കും മുയലിനും എങ്ങനെ ന്യായമായി പങ്കുവയ്ക്കാമായിരുന്നു?



