വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്ന ഒരു തടാകത്തിനരികിൽ ഭാരുണ്ഡം എന്നു പേരുള്ള ഒരു വിചിത്രപ്പക്ഷി താമസിച്ചിരുന്നു. അതിന് ഒരു ഉരുണ്ട വയറും രണ്ടു നീണ്ട കഴുത്തുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ കഴുത്തിലും ഓരോ തല!
രണ്ടു തലകളും എല്ലാം ഒന്നിച്ചാണ് ചെയ്തിരുന്നത്. അവ പരസ്പരം കരുതലോടെ നോക്കി, അതിരാവിലെ ഒന്നിച്ച് പാട്ടുപാടി, നീലവെള്ളത്തിനു മുകളിലൂടെ ഒന്നിച്ച് പറന്നു.
ഒരു ദിവസം ഒന്നാമത്തെ തല തടാകക്കരയിൽ കിടക്കുന്ന ഒരു സ്വർണ്ണനിറമുള്ള പഴം കണ്ടു. അത് ഒരു കടി കടിച്ചു. “ഹായ്! ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മധുരമുള്ള പഴം ഇതുതന്നെ!” അത് പറഞ്ഞു.
“എനിക്കും ഒന്നു രുചിച്ചുനോക്കണം!” രണ്ടാമത്തെ തല പറഞ്ഞു. “വേണ്ട,” ഒന്നാമത്തെ തല പറഞ്ഞു. “ഞാനാണ് ഇത് കണ്ടുപിടിച്ചത്. എന്തായാലും നമുക്ക് ഒരു വയറല്ലേ ഉള്ളൂ, എല്ലാം അങ്ങോട്ടുതന്നെയല്ലേ പോകുന്നത്.”
രണ്ടാമത്തെ തലയ്ക്ക് ദേഷ്യം വന്നു, തന്നെ ഒഴിവാക്കിയതുപോലെ തോന്നി. “ശരി!” അത് പറഞ്ഞു. “എങ്കിൽ ഞാൻ എനിക്കുള്ള പഴം തനിയെ കണ്ടുപിടിച്ചോളാം.” അത് പറന്നുചെന്ന് കറുത്ത, കയ്പുള്ള കായകൾ നിറഞ്ഞ ഒരു കുറ്റിച്ചെടി കണ്ടെത്തി.
“ആ കായ തിന്നാൽ നമ്മുടെ വയറുവേദനിക്കും!” ഒന്നാമത്തെ തല വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. “എനിക്കതൊന്നും പ്രശ്നമല്ല,” രണ്ടാമത്തെ തല പറഞ്ഞു. ഒരെണ്ണം തിന്നാനായി അത് കൊക്ക് വലുതായി തുറന്നു.
തക്കസമയത്ത് ഒന്നാമത്തെ തല അതിനെ തടഞ്ഞു. “നിൽക്ക്! ഞാൻ പങ്കുവയ്ക്കാതിരുന്നതിന് എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം,” അത് പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “നമ്മൾ ഒരേ പക്ഷിയല്ലേ. നമ്മളിൽ ഒരാൾ സങ്കടപ്പെട്ടാൽ രണ്ടുപേർക്കും സങ്കടമാണ്.”
രണ്ടാമത്തെ തല പുഞ്ചിരിച്ചു. അവ ഒന്നിച്ച് തടാകക്കരയിലേക്ക് പറന്നുചെന്ന് കൂടുതൽ സ്വർണ്ണപ്പഴങ്ങൾ കണ്ടെത്തി. ഇത്തവണ അവ ഊഴമിട്ട്, ഓരോരുത്തരും ഓരോ മധുരക്കടി കടിച്ചു. എന്നിട്ട് സന്തോഷത്തോടെ ഒരു പാട്ടുപാടി.
ഗുണപാഠംപങ്കുവയ്ക്കുമ്പോൾ കൂട്ടുകാർ സന്തോഷത്തോടെയിരിക്കും. വഴക്കിട്ടാൽ രണ്ടു കൂട്ടർക്കും വേദനിക്കും.
നമുക്ക് സംസാരിക്കാം: രണ്ടാമത്തെ തലയ്ക്ക് എന്തിനാണ് സങ്കടവും ദേഷ്യവും വന്നത്? സഹോദരങ്ങളോടോ കൂട്ടുകാരോടോ നീ എങ്ങനെയാണ് ഊഴമിട്ട് കളിക്കുന്നത്?



