ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಅವನ ಹೆಂಡತಿ ಮತ್ತು ಅವರ ಪುಟ್ಟ ಮಗ ವಾಸವಾಗಿದ್ದರು. ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕುಚ್ಚು ಬಾಲದ ಒಂದು ಮುದ್ದಿನ ಮುಂಗುಸಿಯೂ ಇತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ಮಗು ಅಂದರೆ ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿ.
ಮುಂಗುಸಿ ದಿನವಿಡೀ ಮಗುವಿನ ತೊಟ್ಟಿಲ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಆಟವಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಮಗು ನಕ್ಕಾಗ, ಅದನ್ನು ಮತ್ತೆ ನಗಿಸಲು ಮುಂಗುಸಿ ಕುಣಿದು ಕುಪ್ಪಳಿಸಿ ಉರುಳಾಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಒಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ತಾಯಿ ಊರಿನ ಬಾವಿಯಿಂದ ನೀರು ತರಲು ಹೊರಟಳು. “ಮಗುವನ್ನು ನೋಡಿಕೋ,” ಎಂದಳು. ಮುಂಗುಸಿ ಮಲಗಿದ್ದ ಮಗುವಿನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕಾವಲಿಗೆ ಕುಳಿತಿತು.
ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಗೋಡೆಯ ಬಿರುಕಿನಿಂದ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕರಿ ಹಾವು ಸರಸರನೆ ಒಳಗೆ ಬಂತು. ಮೆಲ್ಲಗೆ ಬುಸುಗುಡುತ್ತಾ ಅದು ತೊಟ್ಟಿಲಿನ ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರ ಸರಿಯಿತು.
ಪುಟ್ಟ ಮುಂಗುಸಿ ತಕ್ಷಣ ನೆಗೆದು ಎದ್ದಿತು. ಅದು ಹಾವನ್ನು ಕಚ್ಚಿ, ಕೋಣೆಯ ತುಂಬಾ ಸುತ್ತಿ ಸುತ್ತಿ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಹೋರಾಡಿತು. ಕೊನೆಗೆ ಹಾವು ತಿರುಗಿ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಓಡಿಹೋಯಿತು.
ತಾಯಿ ನೀರಿನ ಕೊಡ ಹೊತ್ತು ಮನೆಗೆ ಬಂದಳು. ಮುಂಗುಸಿ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ, ಖುಷಿಯಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಎದುರುಗೊಳ್ಳಲು ಓಡಿ ಬಂತು. ಆದರೆ ಹೋರಾಟದಿಂದಾಗಿ ಅದರ ಮುಖವೆಲ್ಲ ಗಲೀಜಾಗಿ ಕೆಂಪಾಗಿತ್ತು.
“ಅಯ್ಯೋ! ನನ್ನ ಮಗುವಿಗೆ ಏನು ಮಾಡಿದೆ?” ಎಂದು ಅವಳು ಕೂಗಿದಳು. ಭಾರವಾದ ನೀರಿನ ಕೊಡವನ್ನು ಎಸೆಯಲು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿದಳು. ಆಮೇಲೆ ತಟ್ಟನೆ ನಿಂತಳು. “ತಡಿ,” ಎಂದಳು. “ಮೊದಲು ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ನೋಡುತ್ತೇನೆ.”
ಒಳಗೆ ಮಗು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ, ಸುಖವಾಗಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ನೋಡಿದಾಗ, ಹಾವು ದೂರದ ಪೊದೆಗಳೊಳಗೆ ಜಾರಿ ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದು ಕಾಣಿಸಿತು. ತಾಯಿ ಮುಂಗುಸಿಯನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಳು. “ಧನ್ಯವಾದ, ನನ್ನ ಧೈರ್ಯಶಾಲಿ ಗೆಳೆಯಾ,” ಎಂದಳು.
ನೀತಿಆತುರದಲ್ಲಿ ತೀರ್ಮಾನ ಮಾಡಬೇಡ. ಮೊದಲು ನಿಲ್ಲು, ನೋಡು, ಸತ್ಯ ತಿಳಿದುಕೋ.
ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡೋಣ: ಮುಂಗುಸಿ ಏನೋ ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಮಾಡಿದೆ ಎಂದು ತಾಯಿ ಯಾಕೆ ಅಂದುಕೊಂಡಳು? ಸತ್ಯ ತಿಳಿಯಲು ಅವಳಿಗೆ ಯಾವುದು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿತು?



