ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯ ಹತ್ತಿರ ಕೆಲವು ಬಡಗಿಗಳು ಸುಂದರವಾದ ಹೊಸ ದೇವಸ್ಥಾನ ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದರು. ದೊಡ್ಡ ಆಲದ ಮರದ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯೆಲ್ಲಾ ಅವರು ಗರಗಸದಿಂದ ಕೊಯ್ಯುತ್ತಾ, ಸುತ್ತಿಗೆಯಿಂದ ಟಕ್-ಟಕ್-ಟಕ್ ಎಂದು ಬಡಿಯುತ್ತಿದ್ದರು.
ಒಬ್ಬ ಬಡಗಿ ಒಂದು ಉದ್ದವಾದ, ದಪ್ಪ ದಿಮ್ಮಿಯನ್ನು ಸೀಳುತ್ತಿದ್ದ. ಅರ್ಧ ಸೀಳಿದಾಗ, ಬಿರುಕು ತೆರೆದೇ ಇರಲೆಂದು ಅದರೊಳಗೆ ಒಂದು ಮರದ ಬೆಣೆ ಸಿಕ್ಕಿಸಿದ. ಆಮೇಲೆ ಬಡಗಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಊಟಕ್ಕೆ ಹೋದರು.
ಅದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮಂಗಗಳ ಗುಂಪೊಂದು ಕೊಂಬೆಯಿಂದ ಕೊಂಬೆಗೆ ಜಿಗಿಯುತ್ತಾ ಕೆಳಗೆ ಬಂತು. ಅವು ಹಲಗೆಗಳ ಮೇಲೆ ಕುಣಿದವು, ಮರದ ಪುಡಿಯಲ್ಲಿ ಉರುಳಾಡಿದವು, ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಮುಖ ಕಿವುಚಿ ತಮಾಷೆ ಮಾಡಿದವು.
ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಮಂಗಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕುತೂಹಲ. ಅದು ಅರ್ಧ ಸೀಳಿದ ದಿಮ್ಮಿಯನ್ನು ಹತ್ತಿ, ಸರಿಯಾಗಿ ಬಿರುಕಿನ ಮೇಲೆಯೇ ಕುಳಿತಿತು. ಅದರ ಉದ್ದನೆಯ ಬಾಲ ಬಿರುಕಿನೊಳಗೆ ಜೋತಾಡುತ್ತಿತ್ತು.
“ಈ ತಮಾಷೆಯ ಮರದ ವಸ್ತು ಏನಿರಬಹುದು?” ಎಂದು ಬೆಣೆಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಅದು ಯೋಚಿಸಿತು. ಅದನ್ನು ಎಳೆಯಿತು. ಅತ್ತಿತ್ತ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿತು. ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹಾಕಿ ಎಳೆಯಿತು… ಪುಳಕ್! ಬೆಣೆ ಹೊರಗೆ ಬಂತು.
ಫಟಾರ್! ದಿಮ್ಮಿಯ ಎರಡು ಭಾಗಗಳೂ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡವು — ಸರಿಯಾಗಿ ಅದರ ಬಾಲದ ಮೇಲೆಯೇ! “ಅಯ್ಯೋ, ಅಯ್ಯೋ, ಅಯ್ಯಯ್ಯೋ!” ಎಂದು ಮಂಗ ಕಿರುಚಿತು. ಎಳೆದೂ ಎಳೆದೂ ನೋಡಿತು, ಆದರೆ ಬಾಲ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡಿತ್ತು.
ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಬಡಗಿಗಳು ಹಿಂದಿರುಗಿ ಬಂದರು. ದಿಮ್ಮಿಯ ಮೇಲೆ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಮಂಗವನ್ನು ನೋಡಿದರು. “ಅಲ್ಲಾಡಬೇಡ, ಪುಟ್ಟಾ,” ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹೇಳಿದರು. ಬೆಣೆಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಬಿರುಕಿನೊಳಗೆ ತಟ್ಟಿ ಸೇರಿಸಿ, ಅದರ ಬಾಲವನ್ನು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಬಿಡಿಸಿದರು.
ಮಂಗ ನೋಯುತ್ತಿದ್ದ ಬಾಲವನ್ನು ಉಜ್ಜಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ತನ್ನ ಗುಂಪಿನ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿತು. ಆ ದಿನದಿಂದ ಅದು ಬಡಗಿಗಳ ಉಪಕರಣಗಳನ್ನು ಮುಟ್ಟಲೇ ಇಲ್ಲ. ತನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವ ವಸ್ತುಗಳ ಜೊತೆ ಮಾತ್ರ ಆಟವಾಡುತ್ತಿತ್ತು.
ನೀತಿನಿನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದ ವಸ್ತುಗಳ ಜೊತೆ ಆಟ ಆಡಬೇಡ.
ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡೋಣ: ಮಂಗನ ಬಾಲದ ಮೇಲೆ ದಿಮ್ಮಿ ಯಾಕೆ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿತು? ನಿನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದ ವಸ್ತು ಸಿಕ್ಕಾಗ ನೀನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು?



