ஒரு சலவைக்காரரின் கழுதையும் ஒரு நரியும் நல்ல நண்பர்கள். இரவில் அவை ஒரு விவசாயியின் வயலுக்குள் ரகசியமாக நுழைந்து சாறுள்ள வெள்ளரிக்காய்களைத் தின்றன.
ஒரு நிலா இரவில் கழுதையின் வயிறு நிறைந்து, அதற்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. “எவ்வளவு அழகான இரவு!” என்றது. “எனக்குப் பாட வேண்டும் போல இருக்கிறது!”
“தயவுசெய்து பாடாதே,” என்றது நரி. “உன் பாட்டு ரொம்பச் சத்தமாக இருக்கும். விவசாயி எழுந்து நம்மைப் பிடித்துவிடுவார்.”
மூக்கை உயர்த்தியபடி கழுதை சொன்னது, “உனக்கு இசை புரியாது. என் குரல் மிக இனிமையானது.”
“அப்படியானால் கொஞ்சம் பொறு, முதலில் நான் வேலிக்கு வெளியே போய்விடுகிறேன்,” என்று சொல்லி நரி மெல்ல நழுவியது.
கழுதை தலையைப் பின்னால் சாய்த்துப் பாடியது, “ஹீ-ஹா! ஹீ-ஹா!” அந்தச் சத்தம் வயல் முழுவதும் எதிரொலித்தது.
விவசாயி எழுந்து கம்புடன் ஓடி வந்தார். கழுதையை வயலிலிருந்து விரட்டினார். ஒரு வெள்ளரிக்காய்கூட இல்லாமல் கழுதை ஓடி ஓடி நேராக வீடு சேர்ந்தது.
பிறகு நரி அன்பாகச் சொன்னது, “ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒரு சரியான நேரம் உண்டு — பாட்டுக்கும்கூட.” கழுதை தலையாட்டியது, “அடுத்த முறை என் நண்பன் சொல்வதைக் கேட்பேன்.”
நீதிஎதையும் சரியான நேரத்திலும் சரியான இடத்திலும் செய், நல்ல அறிவுரையைக் கேள்.
பேசிப் பார்ப்போம்: நரி ஏன் கழுதையைப் பாட வேண்டாம் என்றது? பாடுவதற்கு நல்ல நேரம் எது?



