பசியோடு இருந்த ஒரு நரி, பழைய, ஆளில்லாத போர்க்களம் அருகே உணவு தேடிக்கொண்டிருந்தது. மரங்களின் ஊடே காற்று வீசிக்கொண்டிருந்தது.
திடீரென்று அதற்கு ஒரு விசித்திரமான சத்தம் கேட்டது. டம்! டம்! நரி அப்படியே உறைந்து நின்றது. “ஏதோ ஒரு பெரிய அரக்கன்தான்!” என்று நினைத்தது.
அதன் கால்கள் ஓடிவிட நினைத்தன. ஆனால் அது தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டது, “பொறு. ஓடுவதற்கு முன் அது உண்மையில் என்ன என்று பார்ப்போம்.”
மிக, மிக மெதுவாக, புதர்களுக்குப் பின்னால் ஒளிந்தபடி, அது அருகே சென்றது.
அங்கே ஒரு மரத்தடியில், வீரர்கள் விட்டுச்சென்ற ஒரு பெரிய முரசு கிடந்தது. காற்று வீசும் ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு கிளை ஆடி அதன் மேல் அடித்தது. டம்! டம்!
நரி சிரித்தது. “ஓ, இதுதான் என் அரக்கனா! ஒரு முரசும் ஒரு கிளையும்தான்.” அது தன் பாதத்தால் முரசைத் தட்டியது: டம், டம்.
பிறகு அங்குமிங்கும் மோப்பம் பிடித்து, வீரர்கள் மறந்துவிட்ட ஒரு உணவுப் பையைக் கண்டுபிடித்தது. மகிழ்ச்சியாகச் சாப்பிட்டு, தான் ஓடிப்போகாததற்காகச் சந்தோஷப்பட்டது.
நீதிபெரிய சத்தத்துக்குப் பயப்படாதே. அது உண்மையில் என்ன என்று முதலில் கண்டுபிடி.
பேசிப் பார்ப்போம்: நீ எப்போதாவது ஒரு சத்தத்துக்குப் பயந்திருக்கிறாயா? உண்மையில் அது என்ன?



