ಒಬ್ಬ ಅಗಸನ ಕತ್ತೆ ಮತ್ತು ಒಂದು ನರಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಗೆಳೆಯರು. ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಅವು ಗುಟ್ಟಾಗಿ ಒಬ್ಬ ರೈತನ ಹೊಲಕ್ಕೆ ನುಗ್ಗಿ ರಸಭರಿತ ಸೌತೆಕಾಯಿಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದವು.
ಒಂದು ಬೆಳದಿಂಗಳ ರಾತ್ರಿ ಕತ್ತೆಯ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿ, ಅದಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ಖುಷಿಯಾಯಿತು. “ಎಂಥ ಸುಂದರ ರಾತ್ರಿ!” ಎಂದಿತು. “ನನಗೆ ಹಾಡಬೇಕು ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ!”
“ದಯವಿಟ್ಟು ಹಾಡಬೇಡ,” ಎಂದಿತು ನರಿ. “ನಿನ್ನ ಹಾಡು ತುಂಬಾ ಜೋರು. ರೈತ ಎದ್ದು ನಮ್ಮನ್ನು ಹಿಡಿದುಬಿಡುತ್ತಾನೆ.”
ಮೂಗು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿ ಕತ್ತೆ ಹೇಳಿತು, “ನಿನಗೆ ಸಂಗೀತ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಧ್ವನಿ ತುಂಬಾ ಮಧುರ.”
“ಹಾಗಾದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ತಡಿ, ಮೊದಲು ನಾನು ಬೇಲಿಯ ಹೊರಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದು ನರಿ ಮೆಲ್ಲನೆ ಜಾರಿಕೊಂಡಿತು.
ಕತ್ತೆ ತಲೆಯನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಬಾಗಿಸಿ ಹಾಡಿತು, “ಹೀ-ಹಾ! ಹೀ-ಹಾ!” ಆ ಶಬ್ದ ಇಡೀ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಮೊಳಗಿತು.
ರೈತ ಎದ್ದು ಕೋಲು ಹಿಡಿದು ಓಡಿ ಬಂದ. ಕತ್ತೆಯನ್ನು ಹೊಲದಿಂದ ಓಡಿಸಿದ. ಒಂದೇ ಒಂದು ಸೌತೆಕಾಯಿಯೂ ಇಲ್ಲದೆ ಕತ್ತೆ ಓಡುತ್ತಾ ನೇರವಾಗಿ ಮನೆ ತಲುಪಿತು.
ಆಮೇಲೆ ನರಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹೇಳಿತು, “ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ ಒಂದು ಸರಿಯಾದ ಸಮಯ ಇರುತ್ತದೆ — ಹಾಡಿಗೂ ಕೂಡ.” ಕತ್ತೆ ತಲೆಯಾಡಿಸಿತು, “ಮುಂದಿನ ಸಲ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನ ಮಾತು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ.”
ನೀತಿಪ್ರತಿ ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಸರಿಯಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಸರಿಯಾದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಮಾಡು, ಒಳ್ಳೆಯ ಸಲಹೆ ಕೇಳು.
ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡೋಣ: ನರಿ ಕತ್ತೆಗೆ ಹಾಡಬೇಡ ಎಂದು ಯಾಕೆ ಹೇಳಿತು? ಹಾಡಲು ಒಳ್ಳೆಯ ಸಮಯ ಯಾವುದು?



