एका धोब्याचं गाढव आणि एक कोल्हा पक्के मित्र होते. रात्री ते गुपचूप एका शेतकऱ्याच्या शेतात जाऊन रसाळ काकड्या खायचे.
एका चांदण्या रात्री गाढवाचं पोट भरलं आणि त्याला खूप आनंद झाला. तो म्हणाला, “किती सुंदर रात्र आहे! मला तर गाणं म्हणावंसं वाटतंय!”
कोल्हा म्हणाला, “कृपा करून गाऊ नकोस. तुझं गाणं फार मोठ्याने असतं. शेतकरी जागा होईल आणि आपल्याला पकडेल.”
नाक वर करून गाढव म्हणालं, “तुला संगीतातलं काही कळत नाही. माझा आवाज फार गोड आहे.”
कोल्हा म्हणाला, “मग जरा थांब, आधी मला कुंपणाबाहेर जाऊ दे.” आणि तो हळूच निसटला.
गाढवाने मान मागे करून गायलं, “ढेंचू! ढेंचू!” तो आवाज सगळ्या शेतात घुमला.
शेतकरी जागा झाला आणि काठी घेऊन धावत आला. त्याने गाढवाला शेतातून हाकलून लावलं, आणि गाढव एकही काकडी न घेता धावत धावत थेट घरी पोहोचलं.
नंतर कोल्हा प्रेमाने म्हणाला, “प्रत्येक गोष्टीची एक योग्य वेळ असते — गाण्याचीसुद्धा.” गाढवाने मान डोलावली, “पुढच्या वेळी मी माझ्या मित्राचं ऐकेन.”
तात्पर्यप्रत्येक गोष्ट योग्य वेळी आणि योग्य ठिकाणी करा, आणि चांगला सल्ला ऐका.
चला, गप्पा मारूया: कोल्ह्याने गाढवाला गाऊ नको असं का सांगितलं? गाणं म्हणायची चांगली वेळ कोणती?



