ഒരു ഗ്രാമത്തിനടുത്ത് കുറച്ച് ആശാരിമാർ മനോഹരമായ ഒരു പുതിയ ക്ഷേത്രം പണിയുകയായിരുന്നു. ഒരു വലിയ ആൽമരത്തിന്റെ തണലിൽ രാവിലെ മുഴുവൻ അവർ അറുത്തും ടക്-ടക്-ടക് എന്ന് ചുറ്റികകൊണ്ട് അടിച്ചും പണിയെടുത്തു.
ഒരു ആശാരി നീളമുള്ള, തടിച്ച ഒരു തടി പിളർക്കുകയായിരുന്നു. പകുതി പിളർന്നപ്പോൾ, വിടവ് അടഞ്ഞുപോകാതിരിക്കാൻ അയാൾ അതിൽ ഒരു മരയാപ്പ് അടിച്ചുകയറ്റി. എന്നിട്ട് ആശാരിമാരെല്ലാം ഉച്ചയൂണിന് പോയി.
അപ്പോഴതാ, ഒരു കൂട്ടം കുരങ്ങന്മാർ മരക്കൊമ്പുകളിൽ തൂങ്ങിയാടി താഴേക്ക് വന്നു. അവർ പലകകളിൽ ചാടിക്കളിച്ചു, അറക്കപ്പൊടിയിൽ ഉരുണ്ടു, പരസ്പരം കോക്രി കാട്ടി.
ഒരു കുട്ടിക്കുരങ്ങന് ബാക്കിയെല്ലാവരെക്കാളും കൗതുകം കൂടുതലായിരുന്നു. അവൻ പാതി പിളർന്ന തടിയിൽ കയറി, വിടവിന് തൊട്ടുമുകളിൽ ഇരുന്നു. അവന്റെ നീണ്ട വാൽ വിടവിനുള്ളിലേക്ക് തൂങ്ങിക്കിടന്നു.
“ഈ രസമുള്ള മരക്കഷണം എന്താണ്?” ആപ്പിലേക്ക് നോക്കി അവൻ ആലോചിച്ചു. അവൻ അത് പിടിച്ചുവലിച്ചു. ഇളക്കിനോക്കി. സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് വലിച്ചു… പ്ലക്ക്! ആപ്പ് ഊരിപ്പോന്നു!
ടപ്പ്! തടിയുടെ രണ്ടു പാതികളും മുറുകെ അടഞ്ഞു — അതും നേരെ അവന്റെ വാലിൽ! “അയ്യോ, അയ്യോ, അയ്യയ്യോ!” കുരങ്ങൻ ചിണുങ്ങിക്കരഞ്ഞു. അവൻ വലിച്ചുവലിച്ചുനോക്കി, പക്ഷേ വാൽ ഒട്ടും അനങ്ങിയില്ല.
അധികം വൈകാതെ ആശാരിമാർ തിരിച്ചെത്തി. തടിയിൽ കിടന്ന് ഞെളിപിരി കൊള്ളുന്ന കുട്ടിക്കുരങ്ങനെ അവർ കണ്ടു. “അനങ്ങാതിരിക്ക്, കുഞ്ഞേ,” അവർ സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു. അവർ ആപ്പ് വീണ്ടും വിടവിൽ തട്ടിക്കയറ്റി, അവന്റെ വാൽ പതുക്കെ പുറത്തെടുത്തു.
വേദനിക്കുന്ന വാൽ തടവിക്കൊണ്ട് കുരങ്ങൻ തന്റെ കൂട്ടത്തിലേക്ക് ഓടിപ്പോയി. അന്നുമുതൽ അവൻ ആശാരിമാരുടെ പണിയായുധങ്ങൾ തൊട്ടതേയില്ല. തനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്ന സാധനങ്ങൾകൊണ്ട് മാത്രം കളിച്ചു.
ഗുണപാഠംമനസ്സിലാകാത്ത സാധനങ്ങൾകൊണ്ട് കളിക്കരുത്.
നമുക്ക് സംസാരിക്കാം: തടി കുരങ്ങന്റെ വാലിൽ അടഞ്ഞുപോയത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? മനസ്സിലാകാത്ത ഒരു സാധനം കണ്ടാൽ നീ എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്?



