ఒక ఊరి దగ్గర కొందరు వడ్రంగులు ఒక అందమైన కొత్త గుడి కడుతున్నారు. పొద్దుటి నుంచీ వాళ్ళు ఒక పెద్ద మర్రిచెట్టు నీడలో రంపంతో కోస్తూ, సుత్తితో టక్-టక్-టక్ అని కొడుతూ ఉన్నారు.
ఒక వడ్రంగి పొడవైన, లావాటి దుంగను చీలుస్తున్నాడు. సగం చీలాక, పగులు మూసుకుపోకుండా అందులో ఒక చెక్క చీల దూర్చాడు. తర్వాత వడ్రంగులంతా మధ్యాహ్నం భోజనానికి వెళ్ళారు.
అప్పుడే చెట్ల మీద నుంచి కోతుల గుంపు ఊగుతూ కిందికి దిగింది. అవి చెక్క పలకల మీద గెంతుతూ, రంపపు పొట్టులో దొర్లుతూ, ఒకదానికొకటి వెక్కిరిస్తూ ఆడుకున్నాయి.
వాటిలో ఒక చిన్న కోతికి అన్నిటికంటే ఎక్కువ ఆసక్తి. అది సగం చీలిన దుంగ మీదికి ఎక్కి సరిగ్గా పగులు మీదే కూర్చుంది. దాని పొడవాటి తోక పగులులోకి వేలాడుతోంది.
“ఈ వింత చెక్క ముక్క ఏంటబ్బా?” అని చీల వైపు చూస్తూ అనుకుంది. దాన్ని లాగింది. అటూ ఇటూ ఊపింది. తన బలమంతా పెట్టి లాగింది… టప్! చీల బయటికి వచ్చేసింది.
ఫట్! దుంగ రెండు సగాలూ గట్టిగా మూసుకుపోయాయి — సరిగ్గా దాని తోక మీదే! “అబ్బా, అబ్బా, అమ్మో!” అని కోతి కీచుమంది. ఎంత లాగినా తోక బయటికి రాలేదు.
కాసేపటికి వడ్రంగులు తిరిగి వచ్చారు. దుంగ మీద గిలగిలలాడుతున్న చిన్న కోతిని చూశారు. “కదలకు, చిన్నోడా,” అని ప్రేమగా అన్నారు. చీలను మళ్ళీ పగులులోకి కొట్టి, మెల్లగా దాని తోకను విడిపించారు.
కోతి నొప్పెడుతున్న తోకను రుద్దుకుంటూ తన గుంపు దగ్గరికి పరుగెత్తింది. ఆ రోజు నుంచి అది వడ్రంగుల పనిముట్ల జోలికి వెళ్ళలేదు. తనకు తెలిసిన వస్తువులతోనే ఆడుకునేది.
నీతిమనకు అర్థం కాని వాటితో ఆటలాడకూడదు.
దీని గురించి మాట్లాడుకుందాం: దుంగ కోతి తోక మీద ఎందుకు మూసుకుపోయింది? నీకు అర్థం కాని వస్తువు కనిపిస్తే ఏం చేయాలి?



