ఒక చిన్న ఊరిలో ఒక బ్రాహ్మణుడు, అతని భార్య, వాళ్ళ చిన్ని బాబు ఉండేవాళ్ళు. వాళ్ళింట్లో గుబురు తోక ఉన్న ఒక పెంపుడు ముంగిస కూడా ఉండేది. దానికి ఆ బాబు అంటే ఎంతో ప్రేమ.
ముంగిస రోజంతా బాబు ఉయ్యాల పక్కనే ఆడుకునేది. బాబు కిలకిలా నవ్వితే, వాడిని మళ్ళీ నవ్వించడానికి అది ఎగిరి గెంతుతూ, దొర్లుతూ ఉండేది.
ఒక ఉదయం అమ్మ ఊరి బావి నుంచి నీళ్ళు తేవడానికి వెళ్ళింది. “బాబును జాగ్రత్తగా చూసుకో,” అంది. ముంగిస నిద్రపోతున్న బాబు పక్కనే కూర్చుంది.
కాసేపటికి గోడ పగులులోంచి ఒక పెద్ద నల్ల పాము లోపలికి జారుకుంటూ వచ్చింది. మెల్లగా బుస కొడుతూ, అది బాబు ఉయ్యాల వైపు దగ్గరగా, ఇంకా దగ్గరగా రాసాగింది.
చిన్ని ముంగిస వెంటనే ఎగిరి లేచింది. పామును కరిచి, గదంతా గుండ్రంగా తిరుగుతూ ధైర్యంగా పోరాడింది. చివరికి పాము వెనక్కి తిరిగి ఇంట్లోంచి బయటికి పారిపోయింది.
అమ్మ నీళ్ళ కుండతో ఇంటికి తిరిగి వచ్చింది. ముంగిస గర్వంగా, సంతోషంగా ఆమెకు ఎదురు పరుగెత్తింది. కానీ పోరాటం వల్ల దాని మొహమంతా మురికిగా, ఎర్రగా ఉంది.
“అయ్యో! నా బాబును ఏం చేశావు?” అని అమ్మ అరిచింది. బరువైన నీళ్ళ కుండను దాని మీదకు విసరడానికి పైకెత్తింది. అంతలోనే ఆగింది. “ఆగు,” అంది. “ముందు చూస్తాను.”
లోపల బాబు హాయిగా, క్షేమంగా నిద్రపోతున్నాడు. కిటికీలోంచి చూస్తే, పాము దూరంగా పొదల్లోకి జారిపోతూ కనిపించింది. అమ్మ ముంగిసను గట్టిగా హత్తుకుంది. “ధన్యవాదాలు, నా ధైర్యశాలి నేస్తమా,” అంది.
నీతితొందరపడి ఎవరినీ తప్పుపట్టకూడదు. ఆగి, చూసి, ముందు నిజం తెలుసుకోవాలి.
దీని గురించి మాట్లాడుకుందాం: ముంగిస ఏదో చెడ్డ పని చేసిందని అమ్మ ఎందుకు అనుకుంది? నిజం తెలుసుకోవడానికి ఆమెకు ఏది సాయపడింది?



