एका छोट्या गावात एक ब्राह्मण, त्याची बायको आणि त्यांचं तान्हं बाळ राहत होते. त्यांच्याकडे झुबकेदार शेपटीचं एक पाळीव मुंगूसही होतं. त्याचा बाळावर फार जीव होता.
मुंगूस दिवसभर बाळाच्या पाळण्याजवळ खेळत असायचं. बाळ खुदकन हसलं की मुंगूस उड्या मारायचं, गडबडा लोळायचं — बाळ पुन्हा हसावं म्हणून.
एके दिवशी सकाळी आई गावच्या विहिरीवर पाणी आणायला निघाली. “बाळाकडे लक्ष ठेव हं,” ती म्हणाली, आणि मुंगूस झोपलेल्या बाळाजवळ बसून राहिलं.
थोड्याच वेळात भिंतीच्या एका फटीतून एक मोठा काळा साप आत शिरला. हळूच फुस्स फुस्स करत तो बाळाच्या पाळण्याकडे सरकू लागला, जवळ, आणखी जवळ.
छोटं मुंगूस टुणकन उडी मारून उठलं. ते सापाला चावलं आणि खोलीभर गोल गोल फिरत धिटाईने लढलं. शेवटी साप माघारी वळला आणि सुसाट घराबाहेर पळून गेला.
पाण्याचा घडा घेऊन आई घरी आली. मुंगूस ऐटीत, आनंदाने तिला भेटायला बाहेर धावत आलं. पण लढाईमुळे त्याचं तोंड सगळं मळकट आणि लाल झालं होतं.
“अरे देवा! माझ्या बाळाला काय केलंस तू?” ती ओरडली. पाण्याचा जड घडा तिने फेकायला उचलला. पण मग ती थांबली. “थांब,” ती म्हणाली. “आधी आत जाऊन नीट पाहू तरी.”
आत बाळ शांत, सुखरूप झोपलं होतं. खिडकीतून तिला साप दूर झुडपांत सरपटत जाताना दिसला. आईने मुंगसाला घट्ट मिठी मारली. “तुझे खूप खूप आभार, माझ्या शूर मित्रा,” ती म्हणाली.
तात्पर्यघाईघाईने कोणाबद्दल मत बनवू नका. आधी थांबा, नीट पाहा आणि खरं काय ते शोधा.
चला, गप्पा मारूया: मुंगसाने काहीतरी वाईट केलं असं आईला का वाटलं? खरं काय ते शोधायला तिला कशाची मदत झाली?



