वानर मोठ्या समुद्राच्या काठावर उभे होते. सीता खूप दूर लंका नावाच्या बेटावर होती. पण समुद्र खूप रुंद आणि खोल होता.
म्हातारे जांबुवंत म्हणाले, “हनुमाना, तू किती बलवान आहेस हे तू विसरला आहेस. तू उडी मारून पलीकडे जाऊ शकतोस!” हनुमानाला आपली ताकद परत मिळाली. तो खूप मोठा आणि बलवान झाला.
ओठांवर रामाचं नाव घेऊन हनुमानाने आकाशात झेप घेतली आणि तो लाटांवरून उडत निघाला. समुद्रातल्या एका राक्षसिणीने त्याला अडवायचा प्रयत्न केला. हुशार हनुमान अगदी छोटा झाला, तिला चुकवून पुढे उडून गेला.
लंकेत हनुमानाला सीता एका झाडाखाली बसलेली दिसली. ती दुःखी होती, पण धीट होती. त्याने तिला रामाची अंगठी दिली आणि म्हणाला, “राम लवकरच येत आहेत.”
रावणाच्या सैनिकांनी हनुमानाला पकडलं आणि त्याच्या शेपटीला आग लावली. पण आगीने त्याला काहीच झालं नाही! तो एका छपरावरून दुसऱ्या छपरावर उड्या मारू लागला आणि लंकेचे सोनेरी मनोरे जळू लागले.
मग हनुमान समुद्रावरून उडत परत आला. त्याने रामाला सांगितलं, “मी सीतामाईंना पाहिलं. त्या सुखरूप आहेत आणि तुमची वाट पाहत आहेत.” रामाने आनंदाने त्याला मिठी मारली.
तात्पर्यस्वतःवर विश्वास ठेव. तुला वाटतं त्यापेक्षा तू कितीतरी जास्त ताकदवान आहेस.
चला, गप्पा मारूया: तुला जमणार नाही असं वाटत होतं, पण तरी तू ते करून दाखवलंस, असं कधी झालं?
