लंकेला पोहोचायला राम आणि त्याच्या मित्रांना समुद्र पार करायचा होता. वानरांनी आणि अस्वलांनी दगडांवर रामाचं नाव लिहिलं आणि ते दगड पाण्यात टाकले. ते दगड पाण्यावर तरंगले!
एका छोट्याशा खारीलाही मदत करायची होती. ती वाळूत लोळली आणि अंग झटकून तिने ती वाळू दगडांच्या मधे टाकली. रामाने प्रेमाने खारीच्या पाठीवरून हात फिरवला आणि तिचे आभार मानले.
सगळ्यांनी मिळून एक लांबच लांब पूल बांधला आणि ते सगळे पुलावरून चालत लंकेत पोहोचले.
रामाने रावणाला सीतेला परत द्यायला सांगितलं, पण रावणाने ऐकलं नाही. तो खूप गर्विष्ठ होता आणि त्याला माफी मागायची नव्हती.
मोठी लढाई सुरू झाली. लक्ष्मण, हनुमान आणि वानरसेना शौर्याने लढले. रावणाला दहा तोंडं होती आणि खूप ताकद होती, पण तो ती ताकद दुसऱ्यांना त्रास देण्यासाठी वापरायचा.
शेवटी रामाने आपलं धनुष्य उचललं आणि एक चमकता बाण सोडला. रावण खाली पडला आणि लढाई संपली. सीता सुटली आणि सगळ्यांनी आनंदाने जल्लोष केला.
तात्पर्यशेवटी प्रेमळपणा आणि धैर्याचाच विजय होतो. गर्व केला की माणूस खाली पडतो.
चला, गप्पा मारूया: रावणाला दहा तोंडं होती, पण तो कुणाचंच ऐकत नव्हता. दुसऱ्यांचं ऐकणं का महत्त्वाचं आहे?
