ಲಂಕೆಯನ್ನು ತಲುಪಲು ರಾಮ ಮತ್ತು ಅವನ ಗೆಳೆಯರು ಸಮುದ್ರ ದಾಟಬೇಕಿತ್ತು. ಕಪಿಗಳು ಮತ್ತು ಕರಡಿಗಳು ಕಲ್ಲುಗಳ ಮೇಲೆ ರಾಮನ ಹೆಸರು ಬರೆದು ನೀರಿಗೆ ಹಾಕಿದವು. ಕಲ್ಲುಗಳು ತೇಲಿದವು!
ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಅಳಿಲು ಕೂಡ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡಿತು. ಅದು ಮರಳಿನಲ್ಲಿ ಹೊರಳಾಡಿ, ಆ ಮರಳನ್ನು ಕಲ್ಲುಗಳ ನಡುವೆ ಕೊಡವಿತು. ರಾಮ ಅಳಿಲನ್ನು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಸವರಿ, ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳಿದ.
ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಒಂದು ಉದ್ದದ ಸೇತುವೆ ಕಟ್ಟಿದರು, ಅದರ ಮೇಲೆ ನಡೆದು ಲಂಕೆಗೆ ಹೋದರು.
ಸೀತೆಯನ್ನು ವಾಪಸ್ ಕೊಡು ಎಂದು ರಾಮ ರಾವಣನನ್ನು ಕೇಳಿದ. ಆದರೆ ರಾವಣ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ತುಂಬಾ ಗರ್ವ ಇತ್ತು, “ಕ್ಷಮಿಸು” ಎನ್ನಲು ಅವನಿಗೆ ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ.
ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಯುದ್ಧ ಶುರುವಾಯಿತು. ಲಕ್ಷ್ಮಣ, ಹನುಮಂತ ಮತ್ತು ಕಪಿ ಸೈನ್ಯ ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಹೋರಾಡಿದರು. ರಾವಣನಿಗೆ ಹತ್ತು ತಲೆಗಳು, ತುಂಬಾ ಶಕ್ತಿ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಅವನು ಆ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೆಟ್ಟ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬಳಸಿದ.
ಕೊನೆಗೆ ರಾಮ ತನ್ನ ಬಿಲ್ಲು ಎತ್ತಿ ಒಂದು ಹೊಳೆಯುವ ಬಾಣ ಬಿಟ್ಟ. ರಾವಣ ಬಿದ್ದ, ಯುದ್ಧ ಮುಗಿಯಿತು. ಸೀತೆ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದಳು, ಎಲ್ಲರೂ ಜಯಘೋಷ ಮಾಡಿದರು.
ನೀತಿಕೊನೆಗೆ ದಯೆ ಮತ್ತು ಧೈರ್ಯವೇ ಗೆಲ್ಲುತ್ತವೆ. ಗರ್ವ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಬೀಳಿಸುತ್ತದೆ.
ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡೋಣ: ರಾವಣನಿಗೆ ಹತ್ತು ತಲೆಗಳಿದ್ದವು, ಆದರೂ ಅವನು ಬೇರೆಯವರ ಮಾತು ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ಬೇರೆಯವರ ಮಾತು ಕೇಳುವುದು ಯಾಕೆ ಮುಖ್ಯ?
