ലങ്കയിലെത്താൻ രാമനും കൂട്ടുകാരും കടൽ കടക്കണമായിരുന്നു. കുരങ്ങന്മാരും കരടികളും കല്ലുകളിൽ രാമന്റെ പേരെഴുതി വെള്ളത്തിലിട്ടു. കല്ലുകൾ വെള്ളത്തിൽ പൊങ്ങിക്കിടന്നു!
ഒരു കുഞ്ഞ് അണ്ണാറക്കണ്ണനും സഹായിക്കണമെന്ന് തോന്നി. അത് മണലിൽ ഉരുണ്ട്, കല്ലുകൾക്കിടയിൽ മണൽ കുടഞ്ഞിട്ടു. രാമൻ അണ്ണാറക്കണ്ണനെ മെല്ലെ തലോടി നന്ദി പറഞ്ഞു.
എല്ലാവരും ഒന്നിച്ച് ഒരു നീണ്ട പാലം പണിതു, അതിലൂടെ ലങ്കയിലേക്ക് നടന്നു.
സീതയെ തിരികെ തരാൻ രാമൻ രാവണനോട് പറഞ്ഞു, പക്ഷേ രാവണൻ കേട്ടില്ല. അവന് വലിയ അഹങ്കാരമായിരുന്നു, ക്ഷമ ചോദിക്കാൻ അവന് മനസ്സില്ലായിരുന്നു.
ഒരു വലിയ യുദ്ധം തുടങ്ങി. ലക്ഷ്മണനും ഹനുമാനും കുരങ്ങൻപടയും ധൈര്യത്തോടെ പൊരുതി. രാവണന് പത്തു തലയും വലിയ ശക്തിയുമുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ അവൻ അത് ദുഷ്ടമായ രീതിയിലാണ് ഉപയോഗിച്ചത്.
ഒടുവിൽ രാമൻ വില്ലെടുത്ത് തിളങ്ങുന്ന ഒരു അമ്പ് എയ്തു. രാവണൻ വീണു, യുദ്ധം അവസാനിച്ചു. സീത സ്വതന്ത്രയായി, എല്ലാവരും ആർപ്പുവിളിച്ചു.
ഗുണപാഠംദയയും ധൈര്യവും അവസാനം ജയിക്കും. അഹങ്കാരം ആളുകളെ വീഴ്ത്തും.
നമുക്ക് സംസാരിക്കാം: രാവണന് പത്തു തലയുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ അവൻ ആരു പറയുന്നതും കേട്ടില്ല. മറ്റുള്ളവർ പറയുന്നത് കേൾക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ് പ്രധാനം?
