चौदा वर्षं संपली. रामाचा वनवास पूर्ण झाला होता आणि आता घरी जायची वेळ आली होती.
राम, सीता आणि लक्ष्मण पुष्पक विमानात बसले. हा उडणारा रथ एका भल्यामोठ्या कमळासारखा दिसत होता. हनुमान आणि त्यांचे मित्रही सोबत आले.
अयोध्येत भरत एकेक दिवस मोजत होता. रामाला येताना पाहून तो धावत गेला आणि डोळ्यांत आनंदाचे अश्रू आणून त्याने रामाला मिठी मारली.
ती अमावास्येची अंधारी रात्र होती. म्हणून रामाला वाट दिसावी यासाठी लोकांनी हजारो पणत्या लावल्या. सगळी नगरी ताऱ्यांसारखी चमचमू लागली.
रामाच्या डोक्यावर मुकुट ठेवला गेला आणि तो अयोध्येचा राजा झाला. सीता त्याच्या शेजारी बसली आणि हनुमान त्याच्या पायाशी बसला.
रामाने प्रेमाने राज्य केलं आणि सगळे सुखी झाले. म्हणूनच आपण दरवर्षी दिवाळीत पणत्या लावतो.
तात्पर्यप्रेम आणि प्रकाश सगळ्यांना घरी परत आणतात.
चला, गप्पा मारूया: तुमचं लाडकं माणूस घरी आलं की तुम्ही त्याचं स्वागत कसं करता?
