एका छोट्या गावात सोमशर्मा नावाचा एक गरीब माणूस राहत होता. एके दिवशी एका दयाळू शेजाऱ्याने त्याला मऊ मऊ जवाच्या पिठाने भरलेलं एक मातीचं मडकं दिलं.
सोमशर्माला खूप आनंद झाला. कोणत्याही उंदराला ते मिळू नये म्हणून त्याने ते मडकं आपल्या खाटेच्या वर दोरीने टांगून ठेवलं. मग तो आडवा झाला आणि वर मडक्याकडे बघत राहिला.
“जर कधी खायला मिळणं कठीण झालं,” त्याने विचार केला, “तर लोकांना पीठ हवं असेल. मग मी हे मडकं शंभर चांदीच्या नाण्यांना विकेन!” आणि तो स्वप्न पाहू लागला.
“त्या नाण्यांतून मी दोन शेळ्या घेईन. शेळ्यांना छोटी छोटी करडं होतील, आणि लवकरच माझ्याकडे शेळ्यांचा एक मोठ्ठा कळप असेल!”
“मग शेळ्या विकून मी गायी घेईन. गायी दूध देतील. मी दूध आणि लोणी विकेन, आणि घोडेसुद्धा घेईन!”
“मग मी चार खोल्यांचं एक मोठं घर बांधेन, आणि आंब्याच्या झाडांनी भरलेली बाग लावेन. गावात माझ्याइतका श्रीमंत कोणीच नसेल!”
“आणि जेव्हा मी माझ्या बागेत फिरेन,” तो हसत म्हणाला, “तेव्हा मला इतका आनंद होईल की मी छोटासा नाच करेन — असा!” आणि त्याने पाय उंच हवेत उडवला.
खळ्ळ! त्याचा पाय मडक्याला लागला आणि मडकं फुटलं. भस्स! सगळं पीठ त्याच्या अंगावर सांडलं. सोमशर्मा उठून बसला, डोक्यापासून पायापर्यंत पांढराफटक — आणि मग तो खो खो हसत सुटला.
तात्पर्यमोठी स्वप्नं जरूर पाहा, पण ती पूर्ण करण्यासाठी एकेक पाऊल मेहनत करा.
चला, गप्पा मारूया: सोमशर्माच्या शेळ्या, गायी आणि घोड्यांचं काय झालं? त्या पिठाचं तो त्याऐवजी काय करू शकला असता?



