പതിനാലു വർഷം കഴിഞ്ഞു. രാമന്റെ കാട്ടിലെ ജീവിതം അവസാനിച്ചു. ഇനി വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങാനുള്ള സമയമായി.
രാമനും സീതയും ലക്ഷ്മണനും പുഷ്പകത്തിൽ കയറി. ഒരു കൂറ്റൻ താമരപ്പൂ പോലെയുള്ള പറക്കുന്ന രഥമായിരുന്നു പുഷ്പകം. ഹനുമാനും കൂട്ടുകാരും കൂടെ വന്നു.
അയോധ്യയിൽ ഭരതൻ ദിവസങ്ങൾ എണ്ണിയെണ്ണി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. രാമൻ വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ സന്തോഷക്കണ്ണീരോടെ അവൻ ഓടിച്ചെന്ന് രാമനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
അന്ന് ഇരുട്ടുള്ള ഒരു കറുത്തവാവ് രാത്രിയായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് രാമന് വഴി കാണിക്കാൻ ആളുകൾ ചെരാതുകൾ എന്നു വിളിക്കുന്ന ആയിരക്കണക്കിന് കൊച്ചുവിളക്കുകൾ കത്തിച്ചു. നഗരം മുഴുവൻ നക്ഷത്രങ്ങളെപ്പോലെ മിന്നിത്തിളങ്ങി.
രാമനെ അയോധ്യയുടെ രാജാവായി കിരീടമണിയിച്ചു. സീത രാമന്റെ അരികിലിരുന്നു, ഹനുമാൻ രാമന്റെ കാൽക്കലിരുന്നു.
രാമൻ ദയയോടെ നാടു ഭരിച്ചു, എല്ലാവരും സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ് എല്ലാ വർഷവും ദീപാവലിക്ക് നമ്മൾ ചെരാതുകൾ കത്തിക്കുന്നത്.
ഗുണപാഠംസ്നേഹവും വെളിച്ചവും എല്ലാവരെയും വീട്ടിലെത്തിക്കും.
നമുക്ക് സംസാരിക്കാം: നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ഒരാൾ വീട്ടിൽ തിരിച്ചുവരുമ്പോൾ നീ അവരെ എങ്ങനെയാണ് സ്വീകരിക്കുന്നത്?



