ಒಂದು ಸರೋವರದಲ್ಲಿ ಕಂಬುಗ್ರೀವ ಎಂಬ ಆಮೆ ವಾಸವಾಗಿತ್ತು. ಎರಡು ಹಂಸಗಳು ಅದರ ಆಪ್ತ ಗೆಳೆಯರು.
ಒಂದು ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಳೆಯೇ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಸರೋವರ ಬತ್ತತೊಡಗಿತು. “ನಾವು ಹಾರಿಕೊಂಡು ಬೇರೆ ಸರೋವರಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು,” ಎಂದವು ಹಂಸಗಳು. “ಆದರೆ ನೀನು ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಹೇಗೆ ಬರುತ್ತೀ?”
ಆಮೆಗೆ ಒಂದು ಉಪಾಯ ಹೊಳೆಯಿತು. “ನೀವಿಬ್ಬರೂ ಒಂದು ಕೋಲಿನ ಎರಡು ತುದಿಗಳನ್ನು ಕೊಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಹಿಡಿಯಿರಿ. ನಾನು ಕೋಲಿನ ಮಧ್ಯವನ್ನು ಬಾಯಿಂದ ಕಚ್ಚಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತೇನೆ. ಆಗ ನೀವು ನನ್ನನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗಬಹುದು!”
“ಒಳ್ಳೆಯ ಉಪಾಯ,” ಎಂದವು ಹಂಸಗಳು. “ಆದರೆ ನೀನು ಬಾಯಿ ತೆರೆಯಲೇಬಾರದು, ಒಂದು ಸಲವೂ!” ಆಮೆ ಸರಿ ಎಂದು ಮಾತು ಕೊಟ್ಟಿತು.
ಮೇಲೆ, ಇನ್ನೂ ಮೇಲೆ ಅವು ಹಾರಿದವು — ಹೊಲಗಳ ಮೇಲೆ, ಹಳ್ಳಿಗಳ ಮೇಲೆ. ಕೆಳಗಿದ್ದ ಜನರು ಬೆರಳು ಮಾಡಿ ತೋರಿಸುತ್ತಾ ನಕ್ಕರು. “ಅಲ್ಲಿ ನೋಡಿ! ಎರಡು ಹಕ್ಕಿಗಳು ಕೋಲಿನಲ್ಲಿ ಆಮೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿವೆ!”
“ನಿಮ್ಮ ಕೆಲಸ ನೀವು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಿ!” ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕೆನಿಸಿತು ಆಮೆಗೆ. ಮಾತಾಡಲು ಅದು ಬಾಯಿ ತೆರೆಯಿತು —
— ಅಷ್ಟೇ, ಬಾಯಿಂದ ಕೋಲು ಜಾರಿಹೋಯಿತು! ಆಮೆ ಕೆಳಗೆ, ಕೆಳಗೆ, ನೆಲದವರೆಗೂ ಬಿತ್ತು. ಅದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಅದು ಮೆತ್ತನೆಯ ಹುಲ್ಲಿನ ಬಣವೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದರ ಗೆಳೆಯರು ಅದಿಲ್ಲದೆಯೇ ಹಾರಿಹೋಗಬೇಕಾಯಿತು.
ನೀತಿಮಾತಾಡುವ ಮೊದಲು ಯೋಚಿಸು — ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸುಮ್ಮನಿರುವುದೇ ಜಾಣತನ.
ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡೋಣ: ಜನರು ನಕ್ಕಾಗ ಆಮೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು?
