ಬಹಳ ಹಿಂದೆ, ಒಂದು ಸರೋವರದ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಹಾಳುಬಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಹಳ್ಳಿಯೊಂದಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಇಲಿಗಳ ಗುಂಪೊಂದು ವಾಸವಾಗಿತ್ತು.
ಒಂದು ದಿನ ಆನೆಗಳ ಹಿಂಡು ನೀರು ಕುಡಿಯಲು ಆ ಹಳ್ಳಿಯ ಮೂಲಕ ನಡೆದು ಹೋಯಿತು. ಅವುಗಳ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಕಾಲುಗಳ ಕೆಳಗೆ ಇಲಿಗಳ ಎಷ್ಟೋ ಮನೆಗಳು ಅಪ್ಪಚ್ಚಿಯಾದವು.
ಇಲಿಗಳ ರಾಜ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಆನೆಗಳ ರಾಜನ ಬಳಿ ಹೋದ. “ದಯವಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ,” ಎಂದು ಬೇಡಿಕೊಂಡ. “ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ನಾವೂ ನಿಮಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ.” ಪುಟ್ಟ ಇಲಿಗಳು ಆನೆಗಳಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದೇ ಎಂದು ಆನೆಗಳ ರಾಜ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕ. ಆದರೂ ದಯೆಯಿಂದ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ.
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಕಾಡಿಗೆ ಬೇಟೆಗಾರರು ಬಂದರು. ಅವರು ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಹಗ್ಗದ ಬಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಆನೆಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದರು. ಆನೆಗಳು ಎಳೆದವು, ತಳ್ಳಿದವು, ಆದರೆ ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಗಲಿಲ್ಲ.
ಆಗ ಆನೆಗಳ ರಾಜನಿಗೆ ಇಲಿಗಳ ನೆನಪಾಯಿತು. ಬಲೆಗೆ ಸಿಕ್ಕದೆ ಪಾರಾಗಿದ್ದ ಒಂದು ಆನೆಯನ್ನು ಸಹಾಯ ಕೇಳಲು ಇಲಿಗಳ ಬಳಿ ಕಳುಹಿಸಿದ.
ನೂರಾರು ಇಲಿಗಳು ಓಡೋಡಿ ಬಂದವು. ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಹಗ್ಗಗಳನ್ನು ಕಡಿದು ಕಡಿದು, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಬಲೆಯನ್ನೂ ತುಂಡು ತುಂಡು ಮಾಡಿದವು.
ಆನೆಗಳು ಬಿಡುಗಡೆಯಾದವು! “ಧನ್ಯವಾದ, ಪುಟ್ಟ ಗೆಳೆಯರೇ,” ಎಂದ ಆನೆಗಳ ರಾಜ. “ನೀವು ಚಿಕ್ಕವರು, ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ತುಂಬಾ ದೊಡ್ಡದು.”
ನೀತಿಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಆಗುವವನೇ ನಿಜವಾದ ಗೆಳೆಯ — ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಯಾರೂ ತುಂಬಾ ಚಿಕ್ಕವರಲ್ಲ.
ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡೋಣ: ಇಲಿಗಳು ಆನೆಗಳಿಗೆ ಹೇಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದವು?
