ಒಂದು ಅಗಲವಾದ ನದಿಯ ದಡದಲ್ಲಿ ಒಂದು ನೇರಳೆ ಮರ ಇತ್ತು. ಆ ಮರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಂಗ ವಾಸವಾಗಿತ್ತು. ಮರದ ತುಂಬಾ ಸಿಹಿಯಾದ ನೇರಳೆ ಬಣ್ಣದ ಹಣ್ಣುಗಳು ಇದ್ದವು.
ಒಂದು ದಿನ ಒಂದು ಮೊಸಳೆ ಈಜುತ್ತಾ ಆ ಮರದ ಬಳಿ ಬಂತು. ಮಂಗ ಅದಕ್ಕೆ ಕೆಲವು ನೇರಳೆ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಎಸೆಯಿತು. “ಆಹಾ, ಎಷ್ಟು ರುಚಿ!” ಎಂದಿತು ಮೊಸಳೆ. ಬೇಗನೆ ಅವೆರಡೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಗೆಳೆಯರಾದವು.
ಪ್ರತಿದಿನ ಮೊಸಳೆ ಮಂಗನನ್ನು ನೋಡಲು ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಪ್ರತಿದಿನ ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಗಾಗಿ ಕೆಲವು ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮನೆಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತಿತ್ತು.
ಆದರೆ ಮೊಸಳೆಯ ಹೆಂಡತಿಗೆ ತುಂಬಾ ದುರಾಸೆ. “ಈ ಹಣ್ಣುಗಳೇ ಇಷ್ಟು ಸಿಹಿಯಾಗಿದ್ದರೆ, ಇವನ್ನು ತಿನ್ನುವ ಮಂಗನ ಹೃದಯ ಇನ್ನೆಷ್ಟು ಸಿಹಿಯಾಗಿರಬೇಕು! ನನಗೆ ಅದರ ಹೃದಯ ತಂದುಕೊಡು!” ಎಂದಳು.
ತನ್ನ ಗೆಳೆಯನಿಗೆ ನೋವು ಮಾಡಲು ಮೊಸಳೆಗೆ ಮನಸ್ಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಹೆಂಡತಿಯ ಮಾತಿಗೆ ಒಪ್ಪಿತು. “ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಊಟಕ್ಕೆ ಬಾ, ಗೆಳೆಯಾ,” ಎಂದು ಮಂಗನನ್ನು ಕರೆಯಿತು. “ನನ್ನ ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೋ. ನಿನ್ನನ್ನು ನದಿ ದಾಟಿಸುತ್ತೇನೆ.”
ನದಿಯ ಮಧ್ಯಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಮೊಸಳೆ ಹೇಳಿತು, “ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸು, ಗೆಳೆಯಾ. ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಗೆ ನಿನ್ನ ಹೃದಯ ತಿನ್ನಬೇಕಂತೆ.”
ಮಂಗ ತಕ್ಷಣ ಯೋಚಿಸಿತು. “ಅಯ್ಯೋ! ನಾನು ನನ್ನ ಹೃದಯವನ್ನು ನೇರಳೆ ಮರದ ಮೇಲೇ ಇಟ್ಟು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನನ್ನು ವಾಪಸ್ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗು, ತಂದುಕೊಡುತ್ತೇನೆ.”
ಪೆದ್ದ ಮೊಸಳೆ ವಾಪಸ್ ಈಜಿಕೊಂಡು ಹೋಯಿತು. ಮಂಗ ಒಂದೇ ನೆಗೆತಕ್ಕೆ ಮರ ಏರಿತು. ಅಬ್ಬಾ, ಈಗ ಅದು ಸುರಕ್ಷಿತ! “ಹೃದಯ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಮರದ ಮೇಲೆ ಇರುತ್ತದೆಯೇ?” ಎಂದು ಮಂಗ ನಕ್ಕಿತು. “ನಿಜವಾದ ಗೆಳೆಯ ಎಂದೂ ಗೆಳೆಯನಿಗೆ ಮೋಸ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ವಿದಾಯ!”
ನೀತಿಅಪಾಯದಲ್ಲಿ ಗಾಬರಿಯಾಗದೆ ಬೇಗ ಉಪಾಯ ಹುಡುಕಬೇಕು — ಗೆಳೆಯನ ನಂಬಿಕೆಗೆ ಎಂದೂ ದ್ರೋಹ ಮಾಡಬಾರದು.
ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡೋಣ: ಮಂಗ ಹೇಗೆ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿತು? ನೀನು ಅದರ ಜಾಗದಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ?
