एका तळ्यात कम्बुग्रीव नावाचं एक कासव राहत होतं. दोन हंस त्याचे सगळ्यात जवळचे मित्र होते.
एका उन्हाळ्यात पाऊसच पडला नाही, आणि तळं आटू लागलं. “आपल्याला उडून दुसऱ्या तळ्यावर जावं लागेल,” हंस म्हणाले. “पण तू आमच्याबरोबर कसं येणार?”
कासवाला एक युक्ती सुचली. “तुम्ही दोघं एक काठी चोचीत धरा. मी तोंडाने काठीचा मधला भाग धरतो, मग तुम्ही मला उडवत घेऊन चला!”
“युक्ती छान आहे,” हंस म्हणाले, “पण लक्षात ठेव, तोंड अजिबात उघडायचं नाही — एकदासुद्धा नाही.” कासवाने वचन दिलं.
ते उंच उंच उडत गेले — शेतांवरून, गावांवरून. खालचे लोक बोट दाखवून हसू लागले. “बघा, बघा! दोन पक्षी काठीवरून एका कासवाला घेऊन चाललेत!”
कासवाला म्हणावंसं वाटलं, “तुम्ही तुमचं काम बघा!” बोलण्यासाठी त्याने तोंड उघडलं —
— आणि काठी सुटली! ते खाली खाली पडत गेलं, थेट जमिनीवर. नशिबाने ते गवताच्या मऊ ढिगावर पडलं, पण त्याच्या मित्रांना त्याच्याशिवायच पुढे उडून जावं लागलं.
तात्पर्यबोलण्याआधी विचार करा — कधी कधी गप्प राहणंच शहाणपणाचं असतं.
चला, गप्पा मारूया: लोक हसले, तेव्हा कासवाने काय करायला हवं होतं?
