കംബുഗ്രീവൻ എന്നു പേരുള്ള ഒരു ആമ ഒരു തടാകത്തിൽ താമസിച്ചിരുന്നു. അവന് രണ്ട് ഉറ്റ ചങ്ങാതിമാരുണ്ടായിരുന്നു — രണ്ട് അരയന്നങ്ങൾ.
ഒരു വേനൽക്കാലത്ത് മഴ പെയ്തതേയില്ല. തടാകം വറ്റാൻ തുടങ്ങി. “നമുക്ക് പുതിയൊരു തടാകത്തിലേക്ക് പറന്നുപോകണം,” അരയന്നങ്ങൾ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ നീ എങ്ങനെ ഞങ്ങളുടെ കൂടെ വരും?”
ആമയ്ക്ക് ഒരു ബുദ്ധി തോന്നി. “ഒരു കമ്പിന്റെ രണ്ടറ്റവും നിങ്ങൾ കൊക്കുകൊണ്ട് പിടിക്കൂ. നടുക്ക് ഞാൻ വായകൊണ്ട് കടിച്ചുപിടിക്കാം. അങ്ങനെ നിങ്ങൾക്ക് എന്നെ കൊണ്ടുപോകാം!”
“നല്ല ബുദ്ധി,” അരയന്നങ്ങൾ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ നീ വായ തുറക്കരുത്, ഒരിക്കൽപ്പോലും!” ആമ വാക്കു കൊടുത്തു.
മേലേക്ക്, മേലേക്ക് അവർ പറന്നു — വയലുകൾക്കു മുകളിലൂടെ, ഗ്രാമങ്ങൾക്കു മുകളിലൂടെ. താഴെയുള്ള ആളുകൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി ചിരിച്ചു. “അതാ നോക്ക്! രണ്ടു പക്ഷികൾ ഒരു ആമയെ കമ്പിൽ തൂക്കി കൊണ്ടുപോകുന്നു!”
“നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ കാര്യം നോക്ക്!” എന്നു പറയാൻ ആമയ്ക്ക് തോന്നി. സംസാരിക്കാൻ അവൻ വായ തുറന്നു —
— കമ്പിലെ പിടി വിട്ടുപോയി! ആമ താഴേക്ക്, താഴേക്ക്, നിലത്തേക്ക് വീണു. ഭാഗ്യത്തിന് അവൻ വീണത് ഒരു മൃദുവായ വൈക്കോൽക്കൂനയിലാണ്. പക്ഷേ അവന്റെ കൂട്ടുകാർക്ക് അവനില്ലാതെ പറന്നുപോകേണ്ടി വന്നു.
ഗുണപാഠംസംസാരിക്കും മുമ്പ് ആലോചിക്കുക. ചിലപ്പോൾ മിണ്ടാതിരിക്കുന്നതാണ് ബുദ്ധി.
നമുക്ക് സംസാരിക്കാം: ആളുകൾ ചിരിച്ചപ്പോൾ ആമ എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടിയിരുന്നത്?
